PlaceboPhobia

Title: Huisbewaarder

Pairing: Nut x Sin (Singular)

Genre : General/Drama(?)

Writer: Kp_indigo*

Author's note: พล็อตไม่มี สติไม่แล่น ออกมาได้เท่านี้ สนองนี๊ดตัวเองล้วนๆ - - ยึดคตินึกอยากแต่งอะไรก็พิมพ์ลงเวิด T T;

...ฝนตก...

ให้ตายเถอะบรรยากาศแบบนี้ จะตกก็ตกไป ทำไมต้องมีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่ามากวนใจด้วยนะ ผมหยิบกีตาร์โปร่งที่วางนอนอยู่บนโซฟามาดีดเล่นกลบเสียงฟ้าผ่า ถึงมันจะกลบได้ไม่หมดแต่ก็ช่วยให้ผมละความสนใจจากเสียงเปรี้ยงๆครืนๆรบกวนการพักผ่อนของผมล่ะนะ

ออดดดดดดดดดดดดดด

ผมเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ห้าทุ่มครึ่ง! กดผิดห้องป่ะวะ เวลานี้ใครเค้าจะมาเคาะประตูห้องผมกันนะ ปกติถ้าผมไม่ออกไปทำงาน ก็คงไปแฮงค์เอาท์กับเพื่อน พวกเพื่อนสนิทผมรู้ดีกันแน่ๆล่ะ

“ครับๆ”

ผมเดินไปเปิดประตูให้แขกไม่ได้รับเชิญคนนั้นอย่างไม่เร่งรีบ

“ซิน...”

ผมครางชื่อคนตรงหน้าออกมา ร่างเล็กตรงหน้าผมกำลังเปียก... เสื้อเชิ้ตสีบางนั่นแนบติดกับเอวบางๆ จนเห็นเสื้อกล้ามด้านใน ผมยาวเป็นลอนเปียกลู่ ตาแดงก่ำนั่นช้อนขึ้นมามองผมด้วยสายตาเศร้า

“ขอเข้าไปหน่อยได้ป่ะ”

ผมอ้าประตูให้กว้างขึ้นเพื่อให้อีกคนเดินเข้ามาอย่างสะดวก ซินเดินผ่านผมเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ต้องขออนุญาต ผมเข้าไปนั่งรอซินอยู่ในห้องนอน ไม่นานนักเสียงกุกกักก็ดังมาจากประตูพร้อมปรากฏร่างในเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงเลของผม ซินเดินเข้ามานั่งตรงข้างผมแล้วจ้องหน้าเหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง

“ไปทำอะไรมาทำไมถึงเปียก”

ผมออกปากถาม ซินกระตุกยิ้มมุมปากเล็กๆราวกับพอใจ ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียงผม ผมยาวเป็นลอนแผ่กระจาย ซินหลับตาลงราวกับกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา ผมถอนหายใจพร้อมกำลังขยับตัวจะออกไปจากห้องนอนอีกครั้งเมื่อรู้ว่าไม่ได้รับคำตอบ แต่มือเย็นเฉียบก็มาจับมือผมไว้ซะก่อน

“ยังไม่ได้ฟังเราเล่าเลย”

ซินลืมตาขึ้นมามองผมอีกครั้งแล้วฉุดผมให้ล้มลงไปนอนด้วยกัน ร่างเล็กเอียงตัวมาหาผมพร้อมกับจ้องผม นานทีเดียวกว่าริมฝีปากนั้นจะเอ่ยคำที่ผมต้องการฟังออกมา

“เราเลิกกับพี่แตมป์แล้ว”

ผมเอียงตัวไปจ้องหน้าซินอย่างไม่เชื่อ ซินจ้องตาผมแล้วพยักหน้าลงเบาๆ ดวงตาหวานแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ ซิซินยิ้มเศร้าให้ผม

“พี่แตมป์บอกว่าพี่เค้าไปกับเราไม่ได้ เค้าพึ่งบอกเราเมื่อกี๊ หึ!”

ซินแค่นหัวเราะ ผมรวบร่างเล็กข้างๆให้มาอยู่ในอ้อมกอดพร้อมลูบผมสวยเป็นการปลอบประโลมใจ ...หน้าที่ผมก็ทำได้แค่นี้แหละครับ เป็นเพื่อนปลอบใจเวลาที่คนในอ้อมกอดทะเลาะกับพี่แสตมป์มา พอเช้าก็หายไป ทิ้งไว้เพียงกระดาษโน้ตแผ่นเล็กว่าคืนดีกันแล้ว

เป็นได้แค่เพื่อน... ทั้งๆที่ผมไม่ได้อยากเป็นแค่นั้นเลย ผมอยากเป็นคนที่ทำหน้าที่เดียวกับพี่แสตมป์ หน้าที่ที่เรียกว่า ‘แฟนของซิน’

“เราไม่ดีตรงไหนหรอนัท”

เสียงอู้อี้ถามอยู่ในอกผม เสียงซินสั่นรัว ผมลูบผมยาวนั้นอีกครั้งแล้วยิ้มให้กับตัวเอง ใช่... ซินเป็นคนไม่ดี เป็นคนไม่ดีที่ทำให้ผมหลงรัก... รักจนถอนตัวไม่ขึ้น

“ไม่หรอกซิน ซินไม่ได้มีตรงไหนไม่ดีหรอก”

“ไม่จริงอ่ะนัท! ไม่งั้นพี่แตมป์จะมาขอเลิกกับเราทำไมอ่ะ ฮึก!... นัทเป็นเพื่อนเรานัทอย่าโกหกเราดิ ฮึก..”

ซินสะอื้นอยู่ในอกผม มือเล็กทั้งสองข้างโอบแน่นอยู่ที่เอวผม ผมผละซินออกจากอ้อมอกพร้อมเกลี่ยน้ำตาบนหน้าหวานเบาๆ

“ทิ้งมันไปเถอะนะครับคนดี... ไม่ต้องไปเสียใจเพราะมันหรอกนะครับ”

ซินหลับตาพร้อมพยักหน้าลงอย่างจนใจ หากแต่น้ำใสๆก็ยังคงไหลรินรดหน้าหวานของซินอยู่ ไม่รู้ว่าอะไรครอบงำจิตใจผม ผมก้มลงจุมพิตเข้าที่ริมฝีปากบางอย่างตั้งใจ ก่อนจะละเลียดชิมความหอมหวานนั้นอย่างไม่รีบร้อน ซินทุบผมจนผมต้องผละริมฝีปากออกมา ตาหวานนั้นจ้องผมด้วยแววตาตื่น

“นัท...”

ผมก้มลงประทับที่ริมฝีปากซินอีกครั้ง ก่อนพลอกตัวคร่อมร่างเล็กนั้นไว้ มือซนเลื่อนเข้าไปสัมผัสแผ่นหลังเนียนนั้นโดยไม่สนใจมือบางที่ประท้วงอยู่ที่แผ่นหลังผม

สติผม...มันลอยหายไปพร้อมกับเสียงสะอื้นของคนข้างล่าง

ผมกระพริบตาถี่รับแสงแดดยามสาย สายตาเมื่อปรับแสงได้ดีแล้วก็หันไปมองคนข้างๆที่กำลังหลับตาพริ้ม คราบน้ำตายังคงหลงเหลืออยู่ สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาอาจจะเป็นรอยแดงตามซอกคอที่โผล่พ้นผ้าห่มผืนหนา ผมขยับผ้าห่มให้สูงขึ้นอีกนิดพร้อมกับเดินไปรูดผ้าม่านให้แสงแดดส่องเข้ามาน้อยลง

แดดเช้านี้แรงจนไม่น่าเชื่อว่าเมื่อคืนจะมีฝนตกหนัก... ผมก็แค่หวังว่าจิตใจของคนที่นอนอยู่บนเตียงจะสดใสเหมือนแสงแดดตอนนี้ สดใสราวกับว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ผ่านเหตุการณ์ร้ายๆอะไรเลย

“อือ...”

ผมวางทัพพีในมือทันทีที่ได้ยินเสียงครางอ่อยๆจากห้องนอน รีบสาวเท้าไปให้ถึงห้องนั้นเร็วที่สุดก่อนจะเอ่ยปากถามคนที่ค่อยๆชันตัวเองขึ้นนั่ง

“ซิน... ตื่นแล้วหรอ?”

ตาบวมหันมามองผมด้วยแววตาที่ไม่สื่อความหมายอะไรแล้วพยักหน้ารับคำถามผม ร่างซินกว่าครึ่งที่ไร้ผ้าห่มคลุมทำให้ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในใจผมอีกครั้ง ผมหยุดยืนอยู่ที่ประตูห้องก่อนจะเอ่ยเบาๆ

“ขอโทษนะ”

“ว่าไงนะนัท”

เสียงแหบพร่าถามผมซ้ำ ซินเลิกคิ้วถามผมทั้งก้มหน้าลงไปใหม่ ผมก้มหน้ามองพรมอย่างรู้สึกผิดก่อนจะเอ่ยคำเดิมอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น

“ขอโทษ เรื่องเมื่อคืน”

ซินโบกไม้โบกมือไปมา มือบางนวดขมับตัวเองอีกครั้งแล้วพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“ปวดหัวจัง”

ผมออกมาจากบริเวณประตูที่ตัวเองยืนอยู่พร้อมค้นพาราฯที่อยู่ส่วนใดส่วนหนึ่งของห้อง เอ... ผมจำได้นะว่ามันอยู่แถวๆลิ้นชักนี้ หรือว่ามันอยู่ในกระเป๋ากันนะ

ผมเดินออกจากครัวบิลต์อินพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว ผลักประตูห้องนอนเข้าไปพบกับร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มของผม ใบหน้าหวานซีดลงจนน่าตกใจ

“นี่น้ำ ส่วนพาราฯ แป๊บนึงนะ”

ซินยื่นมือมารับน้ำแก้วนั้นไว้ มือของเราสัมผัสกันเบาๆแล้วผมก็เป็นฝ่ายชักมันออกก่อน ผมรีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าโดยไม่หันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง กระเป๋าใบไหนนะที่ผมพึ่งใช้ออกงานล่าสุดน่ะ โอ๊ยให้ตายเถอะ รีบอย่างนี้แล้วยิ่งจำไม่ได้เลย

“ใบสีดำ ฝั่งขวานั่นแหละ”

เสียงแหบพร่าดังกระทบโสตประสาทของผม ผมหันไปมองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวด้วยแววตางงงวย กำลังจะสื่ออะไรงั้นหรอ?

“กระเป๋าใบที่นัทใช้ล่าสุด ใบสีดำใบนั้น”

ซินขยายความอีกนิด ผมหยิบกระเป๋าใบที่ซินว่ามาค้นดู พาราเซตามอลวางนิ่งอยู่ในกระเป๋า ผมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยิบพาราฯสองเม็ดไปให้ซิน

“ขอบใจ”

“ความจริงน่าจะกินข้าวก่อน แต่ช่างมันเถอะ กินก่อนแล้วกันแล้วเดี๋ยวต้มข้าวต้มให้ แล้วนี่อาบน้ำแล้วใช่มั้ย”

ผมถอยห่างซินมาอีกนิด เลิกคิ้วถามคนที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเตียง ซินส่ายหน้าสองสามครั้งแล้วยื่นแก้วน้ำมาให้ผม

“ไม่กิน ไม่อาบ”

ซินว่าด้วยเสียงแหบพร่าที่เจือด้วยความขี้เล่นแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอีกครั้ง

“คืนดีกับพี่แสตมป์แล้วรึไงถึงอารมณ์ดีมาแบบนี้”

ผมถอนหายใจอีกครั้ง ทั้งๆที่เมื่อคืน... เค้าเองก็อยู่กับผมทั้งคืนด้วยซ้ำไป หึ! ใช่สิ คนอย่างผมกับคนอย่างพี่แสตมป์มันเทียบอะไรกันไม่ได้สินะ เพราะยังไงหัวใจซินก็ยังเป็นของพี่แสตมป์อยู่วันยังค่ำ

“เปล่า...”

ซินตอบมาสั้นๆ ผมจบการสนทนานั้นโดยเดินออกมาจากห้องนอนแล้วกลับไปเตรียมข้าวต้มต่อ เมื่อกี๊หรี่ไฟไว้ไหม้ไปหรือยังนะ ให้ตายเถอะเพราะผู้ใหญ่ดื้อที่อยู่ในห้องนั่นคนเดียวเลยจริงๆ

“ข้าวต้ม... ซินยังไม่หลับเรารู้”

ผมยกถาดข้าวต้มมาวางไว้ที่โต๊ะเล็กข้างเตียงพร้อมส่งเสียงขู่คนที่นอนอยู่ ซินลืมตาขึ้นมามองผมด้วยแววตาขุ่นๆ ผมชี้มายังข้าวต้มปลาของโปรดของซิน

“กิน แล้วก็นอนซะ”

ซินมองผมนิ่ง ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ซินไม่พูดอะไรแต่ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วมองผมอีกครั้ง พร้อมเอ่ยปากพูดด้วยเสียงที่เริ่มจะเป็นเหมือนเดิม

“นัทจะไม่ป้อนเราหน่อยหรอ?”

ผมเลิกคิ้วถามแล้วหัวเราะเบาๆ อยากครับ... แต่รู้ตัวว่าตัวเองคงไม่มีค่าพอ ผมเป็นแค่เพื่อนนะครับ ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ก็พอรู้ตัวเองดีว่าไม่ควรทำหน้าที่อะไรที่ไม่นอกเหนือจากคำว่าเพื่อน ซินขมวดคิ้วพร้อมพูดด้วยเสียงขุ่น

“จะไม่รับผิดชอบการกระทำเมื่อคืนหน่อยเหรอ”

ผมนิ่ง ก้มหน้ามองพื้นพรมอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยปากพูดเสียงนิ่งอย่างที่ชอบทำ

“...ข้าวต้มปลา กินเสร็จแล้วก็นอนเถอะ เราอยู่ข้างนอก เดี๋ยวซักพักจะเข้ามาเก็บ ถ้าไม่หมดเราจะปลุกซินขึ้นมากินต่อ”

ผมวางกีตาร์ในมือลงพร้อมเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง คิ้วเข้มของผมขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นคนไม่สบายกำลังนั่งอ่านหนังสือกีตาร์ในมืออย่างมีความสุข

“ทำไมไม่นอน”

เสียงนิ่งๆของผมถาม ผมยกถาดข้าวต้มที่หมดเกลี้ยงขึ้นมาแล้วลอบยิ้มอย่างพอใจ ไม่ดื้อก็ทำได้นี่...

“เราอยากเช็ดตัว”

คำตอบที่ไม่ตรงคำถามทำให้ผมขมวดคิ้วแน่นอีกครั้ง นี่ผมลืมเรื่องแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ

“อาบน้ำได้มั้ย”

“เราอยากเช็ดตัว”

ซินย้ำคำตอบเดิมอีกครั้ง ผมวางถาดข้าวต้มลงที่เดิมก่อนจะหายตัวเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับมาพร้อมกับน้ำอุ่นกับผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก

“เราเช็ดไม่เป็น”

ผมชุบน้ำแล้วบิดจนผ้าเช็ดตัวแห้งหมาดๆแล้วยื่นไปให้คนที่ ‘อยากเช็ดตัว’ ซินจ้องหน้าผมนิ่งๆ ซักพัก สุดท้ายผมก็ต้องยื่นมือไปเช็ดที่หน้าหวาน ซอกคอที่เต็มไปด้วยรอยแดงๆนั่นอย่างเก้ๆกัง ไล่ไปตามแขนและก้มลงไปเช็ดตรงขาให้อีกนิดหน่อย แล้วผมก็นั่งนิ่ง

“เสร็จแล้ว”

“นัท”

ซินเรียกชื่อผมนิ่งๆ ผมก็ต้องยอมซักผ้าขนหนูอีกครั้งแล้วค่อยเลิกเสื้อซินขึ้นแล้วเช็ดให้อีกครั้ง ผมหลับตาสนิท ไม่นานนักมืออุ่นๆก็แตะเข้าที่มือผมเป็นเชิงบอกให้พอ

“นอนพักซะนะ”

ซินพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายแล้วล้มตัวลงนอน ผมห่มผ้าให้ซินแล้วถือกะละมังใส่น้ำไปแต่ซินก็ยื่นมือมารั้งไว้ก่อน

“เรายืมมือถือหน่อยดิ”

ผมหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงโยนให้แล้วปลีกตัวออกมาเก็บกะละมังกัลผ้าขนหนู ต่อด้วยถาดข้าวต้มว่างเปล่านั้นแล้วไปขลุกกับกีตาร์เหมือนเดิม

‘พี่แสตมป์!’

‘ซินยังรักพี่อยู่นะ’

‘ฮึก... ซินยอม ยอมหมดทุกอย่างเลย แค่พี่ไม่เลิกกับซิน นะ’

‘ไม่... ซินจะไม่ยอมเสียพี่ไป พี่แสตมป์อย่า! พี่แสตมป์!... ฮึก...’

เสียงคุ้นเคยดังเข้ามาในโสตประสาทของผม ผมกระพริบตารับแสงที่เข้าตาก่อนจะมองหาต้นเสียง นี่หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ? เสียงสะอื้นดังมาจากในห้องนอน ผมแง้มประตูบานนั้นออกก่อนจะเห็นร่างบางกำลังกำโทรศัพท์มือถือของผมอยู่ในมือแล้วสะอื้นอย่างหนัก ผมปิดประตูลงเบาๆไม่ให้คนในห้องรู้ตัวแล้วพิงประตูก่อนจะทรุดลงอย่างอ่อนแรง

...ผมรักซิน

รักมากเกินกว่าจะทนเห็นเค้าร้องไห้ได้... แต่ผมเองก็เข้าใจดีว่ามีคนเพียงคนเดียวที่จะทำให้หยดน้ำตาของซินหายไปได้... ‘พี่แสตมป์’

ผมแค่คิดว่าถ้าเป็นผม... ถ้าเป็นผมที่เป็นคนรักของซิน ผมจะไม่ทำให้ซินเสียใจ แต่มันไม่ใช่... ในเมื่อฐานะที่ซินให้ผมมามันไม่เคยเกินคำว่าเพื่อน ผมเป็นแค่เพื่อน เป็นแค่ที่ปรึกษา... ไม่ว่ายังไงคนๆเดียวที่จะอยู่ในใจซินคือพี่แสตมป์ ไม่ว่าผมจะแสดงออกมากขนาดไหนว่ารัก ไม่ว่าผมจะทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเค้าขนาดไหน ไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ตาม... ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่สามารถลบพี่แสตมป์ออกจากใจซินได้เลย แม้กระทั่งเรื่องเมื่อคืน...

ซินยังคงพึมพำว่าเค้ารักพี่แสตมป์... ซินทำให้สติเส้นสุดท้ายของผมกลับคืนมา ผมหยุดการกระทำทุกอย่างก่อนจะกล่อมให้เค้าเข้าสู่นิทรา

แล้วสุดท้าย ผมก็เป็นได้แค่เพื่อนที่แสนดีคนหนึ่ง เพื่อนที่แสนดีที่ซินจะเห็นคุณค่าเวลาทะเลาะกับคนรัก

“นัท... มานั่งทำอะไรตรงนี้”

ซินถามผมเสียงอู้อี้ ผมเงยหน้าขึ้นไปมองร่างบางในชุดเดียวกันกับเมื่อวาน ใบหน้าซินยังมีร่องรอยความเสียใจหลงเหลืออยู่

“หาของน่ะ แล้วนี่ซินจะกลับแล้วหรอ?”

ผมลุกขึ้นมาพร้อมอ้างคำแก้ตัวที่ฟังขึ้นที่สุดไป ซินพยักหน้าแล้วยื่นมือถือมาคืนผม

“อือ ขอบใจนะ ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนแล้วก็วันนี้ทั้งวัน ขอบคุณที่ให้ยืมมือถือด้วย”

“ไม่เป็นไร เพื่อนกันนี่”

“งั้นเราไปละนะ ไว้เจอกัน”

ซินระบายยิ้มเล็กๆให้ผมก่อนจะเดินออกไป ผมมองโทรศัพท์มือถือในมือที่มีโน้ตลายมือไก่เขี่ยเขียนไว้ว่า ‘ขอบคุณ’แปะทับอยู่แล้วส่งเสียงเรียกคนที่กำลังจะเดินออกไป

“ซิน..”

ซินหันหน้ามามองผมพร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ผมสบตาซินแล้วใช้ความกล้าทั้งหมดพูดออกไป

“ให้เรา...เป็นคนดูแลซินอย่างนี้ตลอดไปได้มั้ย?”

************************Huisbewaarder*****************************

*บอกหนึ่ง* ชื่อฟิคภาษาดัตช์ หาคำแปลกันเองตามสะดวก xD

*บอกสอง* ทำไมฟิคหาคู่ให้พี่แสตมป์เรตติ้งไม่ดี T______T

*บอกสาม* ฟิคนี้เจตนาคือ กำลังจะบอกว่าจะเปิดเทอมพรุ่งนี้ละนะ อย่าลืมแวะมาหาข้าวในบล็อกนี้บ่อยๆ ทักได้กันได้ 555555

*ถามหนึ่ง* ยังอยากให้มีช่วงตั้งโต๊ะน้ำชาเม้าท์กับคนอ่านกันอยู่ป่ะอ่ะคะ? T T ถ้าไม่อยากจะได้ไม่มี :)

*ถามสองตอบหนึ่ง* รวมเล่มให้ได้ค่ะ แต่หลังจากที่ข้าวเอ็นท์ติด รอกันได้ป่ะ xD

*บ่นหนึ่ง* พรุ่งนี้เปิดเทอม ยังไม่พร้อมเลยให้ตายเถอะ Y^Y; กรี๊ดดดดดดดด ทำไมต้องมาเปิดกันตอนนี้ด้วยฟระ Y_________Y เซ็ง เครียด!!

*บอกรักพ่อหนึ่งในสามร้อยหกสิบห้าวัน* เคพีรักแด๊ดดี้~ <3 หนูอาจจะไม่เคยพูด หรือแสดงออกอะไรเยอะแยะ แต่พ่อเป็นพ่อที่ดีที่สุดของหนู เป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลก :D สัญญาค่ะว่าจะเป็นลูกที่ดีแล้วก็จะทำตัวให้ดีขึ้นดีขึ้นดีขึ้น :D - Kp indigo , your daughter

สวัสดีค่ะ