PlaceboPhobia

Special Stamp

"นี่คุณ ขอบคุณนะ"ร่างบางในเดรสสีชมพูอ่อน มือเธอถือเสื้อกันหนาวสีเดียวกับเดรสคลี่ยิ้มสวยให้ผมจางๆ

"ผมยินดีครับ มีอะไรก็ติดต่อมาได้เสมอนะ ทั้งผมทั้งนัททั้งซินยินดีช่วยเหลือคุณอยู่แล้ว"ผมยิ้มตอบ โฟมยิ้มเศร้ากลับมา

"ขอบคุณ แต่ชั้นคงไม่กลับมาแล้วล่ะ

"พูดอะไรอย่างนั้นน่ะคุณ อย่างน้อยคุณก็ควรจะกลับมาเป็นอาหารตาผมนะ ฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะครับ"ผมโบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ

"ชั้นว่าชั้นทำผิดกับพวกเค้าไว้เยอะเลยล่ะ"

"เพราะความรักไม่มีอะไรผิดทั้งนั้นแหละคุณ คุณกับผมก็อยู่ในสถานะเดียวกันนั่นแหละ แต่มันก็มีความสุขไม่ใช่หรอฮะที่เห็นคนที่เรารักมีความสุข"

“จะพยายามคิดอย่างนั้นก็แล้วกัน”โฟมยักไหล่

“คุณทำได้น่ะผมรู้ ท่าทางร้ายๆแรงๆมันก็แค่เปลือกนอกของคุณเท่านั้นเองแหละน่า”ผมพูดยิ้มๆ โฟมแค่นหัวเราะออกมาเล็กๆ

"ก็คงงั้นมั้ง อย่ามาทำเป็นรู้นิสัยชั้นดีไปหน่อยเลยนะ โฟมนะคะไม่ใช่ซิน”

“ก็เพราะเป็นโฟมเนี่ยแหละครับถึงรู้ดี ผู้หญิงอย่างคุณน่าจับตามองจะตายไป”ผมพูด... ออกมาจากใจเล็กๆ...มั้งนะ ปลื้มอยู่พอควรเลยแหละผู้หญิงคนนี้ ฟีโรโมนเยอะชะมัดเลย

“พึ่งรู้ว่าคุณชอบผู้หญิงแรงๆ ชั้นกับซินต่างกันเยอะนะ”

“ฮ่าๆ ไม่ต่างหรอกฮะ มันก็แค่รูปลักษณ์ภายนอกที่ไม่เหมือนกัน ภายในคุณก็เป็นผู้หญิงอ่อนโยนคนนึงที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อความรัก”

“อย่างน้อยชั้นก็ไม่คออ่อน เหอะ~”

“ซินมัน... เออคออ่อน แต่มันไม่ใช่คุณนี่ครับ สังคมที่นี่ไม่เหมือนสังคมอเมริกัน คุณทำเพื่อความอยู่รอด บางทีสลัดคราบสาวมั่นใจไปเป็นสาวหวานซักวันก็คงโอเคสำหรับคุณนะ”

“ไว้จะลองหาเดรสวินเทจมาใส่ซักตัว ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ”ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มกว้าง เฮ้อออ! ยิ้มแบบนี้หัวใจผมก็ผิดจังหวะสิครับคุณครับ!

“เอาเถอะครับจะยังไงก็ช่าง ผมก็ชอบคุณในทุกๆแบบอยู่ดี หวังว่าซักวันคุณจะเจอผู้ชายที่ใช่นะครับ”

“ผู้ชายคนนั้นคงไม่ได้ชื่อนัทกับซินแน่นอนค่ะ ชั้นก็หวังว่าซักวันคุณจะเจอคนที่ใช่เหมือนกันนะ ขออิจฉาคนๆนั้นล่วงหน้าที่มีแฟนดีๆอย่างคุณ”

“เว้นไว้นิดนึงตรงที่คนๆนั้นจะไม่ชื่อซินเหมือนกันครับ อิจฉาผู้ชายคนนั้นเหมือนกันถ้าจะได้คุณเป็นแฟนนะ หรือถ้าหาไม่เจอก็มาหาแสตมป์ได้นะฮะ รออยู่เสมอ ฮ่าๆ”

"เครื่องจะออกแล้วล่ะ ชั้นไปก่อนนะ"โฟมคลี่ยิ้มแล้วยกมือบอกลา

"ติดต่อผมได้เสมอนะครับคุณ!"

"ค่ะ ไว้ถึงแล้วจะบอกนะคะ 'เพื่อนใหม่'”

"ยินดีอย่างยิ่งที่จะมีเพื่อนสวยๆอย่างคุณครับ!"

"ยินดีที่มีเพื่อนเป็นคนเก่งๆอย่างคุณเหมือนกันค่ะ บ๊ายบาย"โฟมคลี่รอยยิ้มพิฆาตมาอีกครั้ง ฮู่ววว~ อันตรายต่อหัวใจจริงๆผู้หญิงคนนี้

เสร็จธุระผมก็โทร.บอกน้องชายสุดที่รักทั้งสองที่ติดงานอยู่ต่างจังหวัดเรียบร้อยครับ ก็เพราะคำขอร้องของไอ้สองนักร้องดังนั่นแหละที่ทำให้ผมต้องมายืนส่งผู้หญิงที่เป็นอันตรายต่อหัวใจขนาดนี้ ปากแดงก็ว่าสวยแบบแรงๆแล้วนะ วันนี่ขนาดไร้เครื่องสำอาง ความจริงเธอน่าจะทาลิปกลอสบางๆน่ะแหละ แต่แค่นั้น โหยยยย! คุณครับ สวยบาดตาบาดใจ สวยสุดๆ ผมปลื้มมากกว่าหน้าเธอตอนที่เต็มไปด้วยอายไลน์เนอร์อายแชโดว์แล้วก็บรัชออนสีแรงๆนั่นอีก ไม่ใช่ว่าไม่สวยนะครับ แต่มันลบภาพสาวหวานอย่างที่เธอควรจะเป็นไปเลยล่ะ~

ฮู้ว~ ไอ้นัทโชคดี โชคดีจริงๆ อิจฉาแรงๆ อิจฉาเรื่อยๆ แฟนเก่าก็เป็นตัวอันตรายต่อผู้ชายครึ่งโลก แฟนใหม่ก็น่ารักซะจนผู้หญิงยังอาย อุวะ! เกิดมาอะไรจะโชคดีขนาดนั้น

"อ๊ะ!"

ชิบหายแล้วครับ! แสตมป์ชนผู้หญิงล้ม ผมรีบก้มลงไปฉุดเธอคนนั้นขึ้นมาพร้อมขอโทษขอโพยยกใหญ่

"ขอโทษครับขอโทษ"

"I'm okay, I’m okay. Don’t worry"เธอคนนั้นตอบผมด้วยสำเนียงอังกฤษแปลกๆ อ่าวไม่ใช่คนไทยเหรอ
พอเธอยืนขึ้นเต็มความสูงเท่านั้นแหละครับ ผมเข้าใจเลย แค่ไหล่ผมเองอ่ะ ไม่ถึงไหล่ดีด้วยซ้ำ เธอโตแล้วนะสาบานได้ แต่ทำไมตัวแค่นี้อ่ะ! - -^

โถ่ ไอ้เราก็ว่าในระดับสายตาเรามันไม่มีใครซะหน่อย - -

"Thanks"เธอคนเตี้ยๆนั่นขอบคุณผมด้วยรอยยิ้ม

...สวย...

โอ้แม่เจ้า ขาวอย่างกับเกาหลี เกาหลีมั่กๆ ! ตัวเล็กพอๆกับซันนี่ น่ารักพอๆกับแทยอนยิ้มสวยเหมือนเจ้าหญิงน้ำแข็งสิก้า โอ้ว้าว โซนยอชิแดชัดๆอ่ะ ! > <

ฮะไม่เกี่ยวหรอ เออๆ ออกจากเกาหลีก็ได้ หน้าตาอย่างนี้น่าจะจีนนะ.. เอ๊ะหรือฮ่องกง ไต้หวัน เอาเถอะๆ ก็แถวๆบ้านเราน่ะแหละ

"เอ่อไม่เป็นไรครับ อ้อ sorry, you're welcome.I'm wrong. I'm sorry"แล้วให้แสตมป์พูดเป็นภาษาปะกิดอ่ะนะ โอ้แม่จ้าวววววว! เลือกชนคนต่างประเทศอีกต่างหาก

ไฮโซ! แล้วดูชนเด้ ตัวเล็กอย่างกับหมากระเป๋า น่าพกพามากกกกกกกกกกกกกกกกกก นี่ถ้าใครเป็นแฟนเธอนะ ผมว่าหากระเป๋ามาซักใบ เวลาจะไปไหนก็เรียกเข้ากระเป๋า เป๊ะ! ตัวเล็กมาก!

...น่ารักอ้ะ! แบบนี้’เป็กแตมป์เลย -/////////////////- ขอกรี๊ดทีได๊ป้ะ~

"Okay, I can't talk Thai but I understand all you talk"เธอยิ้มน่ารักให้ผมอีกครั้ง

"อ้อครับ ดีเลย ผมพูดอังกฤษไม่ค่อยได้ ขอโทษอีกครั้งนะครับที่ชน พอดีผมเหม่อไปหน่อยนะ Sorry again"ผมเกาหัวแก้เก้อ

"Don't worry about that, I'm okay! Ah... I want to go to Central World. How can I go?"

"แท๊กซี่ด้านหน้าเลยฮะ เอ่อ.. หรือถ้าจะไม่รังเกียจ ถ้าไว้ใจคนอย่างผม ไปกับผมก็ได้นะ Taxi or if you don’t mind ,you can go with me นะ"

ผมจะดูใจง่ายไปรึเปล่านะ แต่แสตมป์ใจดีกับเด็กสตรีและคนพิการนะ ไม่ทำร้ายและไม่ทำลาย จะทะนุถนอมพกใส่กระเป๋าอย่างดี

เฮ้ย! ไม่ใช่แล้วๆ ถึงจะน่ารักแต่ -/////////////////////////- ฮู้ว ถ้าเธอมีแฟนแล้วล่ะ ผมก็รับประกินแห้วอีกไร่น่ะสิ ไม่กินแล้ว

อยากปลูกดอกรักมากกว่า... <3

อุอิคริคริอะครุอะคริ ขอหัวเราะเป็นภาษาวัยรุ่นหน่อยเถอะ > <

"I can go with you, can't I?"เธอตาวาว

"Yes, you can go with me ไปกับผมได้ฮะ"

"Thank you! I don't like Thai's taxi driver! They’re craving! Sometimes they ask me do I want to go with him! Ah…How bad they are!"เธอเบ้หน้าเล็กน้อย ผมยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ ขี้บ่นแบบนี้ นึกถึงซินแฮะ บ่นหงุงหงิงๆเวลาไม่พอใจแล้วก็ต้องยิ้มเขินน่าแดงทุกทีเวลานัทปิดปากมัน... ด้วยปาก

ไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูพวกมันสองคนเล่นกันนะครับ แต่มันบังเอิญไปเห็นทุกทีเลยอ่ะ ฮ่าๆ ต้องโทษสองคนนั้นสิที่ชอบอะไรในที่สาธารณะ เอ๊ะหรือผมชอบเดินไปหาพวกมันในที่ส่วนตัวนะ - -

เอาเถอะ เอาเป็นว่าเห็นแล้วกัน ฮ่าๆ

"ผมชื่อแสตมป์ I'm Stamp, and you?"ผมแนะนำตัวเองให้กับแม่สาวหุ่นหมากระเป๋าน่าพกพานั่น เธอยิ้มอย่างร่าเริง

"Call me Xin"

"ฮะ!"ผมร้องเสียงหลง เมื่อกี๊เธอว่าเธอชื่ออะไรนะ?

"My name is Xin,Wang Xin Ling. Nice to meet you, Stamp"

ซิน.. งั้นหรอ?

"Nice to meet you too, Xin. Follow me"

"Okay, thanks again"เธอรีบเก็บสัมภาระตามผมมา ท่าทางดีใจเหมือนเด็กตัวเล็กๆ

ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

“เออซิน แค่นี้ก่อนนะ กำลังจะจอดรถ เซนเวิลด์ เปล่าไม่ได้นัดสาวที่ไหนไว้ ทำงานงกๆอย่างนี้จะไปมีแฟนที่ไหนวะ เออ เลิกแซวเลยครับน้องซินครับ เดี๋ยวพี่แสตมป์จะสั่งน้องนัทจัดการ ไปเลย บ๊ายบาย”ผมกดวางสายโทรศัพท์แล้วถอยรถเข้าซองครับ ผู้หญิงตัวเล็กๆข้างๆผมหันมามองผมด้วยแววตาล้อเลียนนิดๆก่อนจะถาม

“She’s your girlfriend, right?”

“ฮะ คนที่ผมคุยด้วยเมื่อกี๊อ่ะนะ”ผมชี้ไปที่โทรศัพท์ เริ่มเบื่อไทยคำอังกฤษคำครับ เพราะตลอดทางที่ขับมาผมรู้สึกเหมือนว่าเธอฟังออกทุกคำ แถมยังเข้าใจความหมายเป็นอย่างดีอีกตะหาก - -

“Yeah, your girlfriend?”เธอยังย้ำคำถามเดิมพร้อมทำหน้าล้อเลียนผม ผมชอบรอยยิ้มเธอนะ มันแอบมีฟันกระต่ายด้วย

อร๊างงงงง ‘เป็กแตมป์มากอ่ะ ผู้หญิงตัวเล็กน่าพกพาแบบหมากระเป๋า ผมยาวประบ่า มีหน้าม้าเรี่ยอยู่ตรงคิ้ว รอยยิ้มน่ารักๆที่แอบมีฟันกระต่ายเล็กๆ ท่าทางกระตือรือร้นเหมือนเด็กอายุเจ็ดแปดขวบ

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!! อยากให้เธอร้องเพลงโฟร์มด ‘อยากจีบจีบได้แฟนไม่รัก’ จังเลย รับประกันว่าผมจะเข้าไปหาเธอคนแรกหลังจากที่ร้องจบ แค่ท่อนเดียวผมก็เดินเข้าไปขอเบอร์แล้ว!

ผู้หญิงอะไร น่ารักชิบหายว่ะครับ!

“She ที่ไหนล่ะ He ครับซิน ชื่อซินเหมือนคุณนั่นแหละแต่เป็นผู้ชาย เป็นน้องชายผมเอง ที่สำคัญ เค้ามีแฟนแล้วด้วยนะ ฮ่าๆ”

“Oh! I see”

“โอเค ซีอะไรก็ซีไป ถึงแล้วเซนทรัลเวิลด์ นัดเพื่อนไว้ไหน จะไปไหนอ่ะ เดี๋ยวเอากระเป๋าเดินทางไปส่ง”เงียบเลยครับ เงียบพร้อมกับทำท่าคิด อ้าว! ไหนบอกจะมาเซนทรัลเวิลด์ มาถึงแล้วพึ่งทำหน้าคิดอ่ะนะ!? นี่ผมโดนผู้หญิงเตี้ยหลอกรึเปล่าเนี่ย -*-

“I don’t know where I want to go”สารภาพด้วยเสียงอ่อยหน่อยๆแล้วเอามือมาจิ้มกันอย่างรู้สึกผิด โอ๊ย!ให้ตายย! นี่เธอถามว่ามายังไงแล้วเธอก็มาบอกว่าไม่รู้ว่าจะไปไหนดีอ่ะนะ!

แสตมป์ขอกรี๊ดทีนึงเถอะ! ถ้าไม่น่ารักถีบแล้วนะครับคุณครับ!

“เดินเล่นก่อนมั้ย โรงแรมพักที่ไหนอ่ะ?”

“Centara grand hotel but.. But I don’t want to go there now! And I don’t know where I want to go”เธอหันมาบอกผมแล้วโบกไม้โบกมือยกใหญ่พร้อมทำหน้าเหมือนไม่อยากไปจริงๆ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่

 “งั้น Where do you want to go? Today, I’m free. I’ll be your guide ก็ได้ ผมเป็นไกด์ให้คุณก็ได้! แต่แถวๆนี้นะ ไม่ขับรถ แล้วช่วงเย็นจะไปส่งที่เซนทารา Is that okay? โอเคป่ะซิน”

สุดท้ายกระทาชายนายแสตมป์ก็ต้องยอมใจอ่อน ให้ตายเถอะอย่างนี้ทุกทีสินะ! โรคพวกนี้แก้ไม่ได้เลย L

“Absolutely okay! You’re very kind man Stamp!”เธอปรบมืออย่างดีใจ ให้ได้อย่างนี้เซ่!

ได้แต่ฝากความคิดของชั้นเอาไว้~

“สวัสดีครับ แสตมป์ครับ ฮะ!? พี่ว่าไงนะ มีงานตอนนี้? พี่ครับผมเป็นนักร้องนะครับไม่ใช่พนักงานบริษัทที่อยู่ดีๆก็โยนงานมาให้เลยน่ะ! โต๋ไม่สบาย โอยแสตมป์อยากจะร้องไห้! ที่ไหนครับพี่? สยามพารากอนนะ โต๋แม่งน่าอิจฉา ผมงี้งานต่างจังหวัดตลอด ไอ้โต๋แม่งก็วนเวียนอยู่แถวเนี้ย! เออก็ได้ครับ! รับแล้วครับพี่ อีกสิบห้านาทีเจอกันนะผมอยู่เซนเวิลด์ มาหลีสาวอะไรล่ะพี่! ก็ว่าจะมาแต่พี่มาโทร.ตามนี่แหละ เหอะๆ ครับๆเจอกัน”

ผมกดวางสายแล้วทำหน้าเครียด แล้วผู้หญิงฉบับพกพาข้างๆผมนี่ล่ะ?

“You’re a singer?”นั่นไงครับ แอบฟังคนอื่นเค้าคุยโทรศัพท์ -*- มารยาทดีสุดๆเลยแฮะผู้หญิงคนนี้

“ใช่ผมเป็นนักร้อง จะไปดูผมร้องเพลงมั้ยล่ะ? ถ้าไม่ไปเดี๋ยวผมหย่อนคุณหน้าเซนทาราแล้วค่อยวนกลับไปร้องเพลงต่อ”

“Yeah,I wanna go with you! Let’s go.”เธอถอดเบลท์ออกอย่างดี๊ด๊าแล้วรีบออกจากรถไป ร่าเริงจังนะคุณผู้หญิงพกพาฉบับหมากระเป๋า หึหึ

ผมเดินกับ‘ซิน’ไปเรื่อยๆตามสกายวอล์คก่อนจะไปถึงงานตามเวลาที่บอกไว้ ผมจัดการให้ซินไปนั่งรอหลังเวทีเรียบร้อยแต่เธอไม่ยอม ผมเลยต้องไปหยิบเก้าอี้มาเสริมให้เธอด้านหน้าเวที - - นั่นแหละครับก็ปรบมือยกใหญ่แล้วก็ยอมนั่งลงอย่างสงบเสงี่ยม ให้ตายเถอะครับนี่ขนาดรู้จักกันวันแรกนะ และแน่นอนครับ... พี่ๆทีมงานแซวผมกันกระจาย ถามว่าไปหิ้วสาวตัวเล็กฉบับพกพานี่มาจากไหน เดี๋ยวนี้ชอบของนอกแล้วหรอ?

เอาของในประเทศได้มั้ยครับ ถึงเกาหลีจะสวยยังไงผมก็ชอบของไม่พลาสติกนะ = =^

แต่ถ้าพลาสติกแล้วเป็นหมากระเป๋าน่าพกพาอย่างนี้ ก็โอเคอยู่ล่ะนะ~

โอ๊ยยย ไม่ใช่แล้วแสตมป์ - -^

แต่ซินก็สเป็กผมอยู่นะ โอเคสุดเลยล่ะ ยี้ฮ่า~

หลังจากร้องเพลงเสร็จซินก็มายืนรอผมหลังเวทีเรียบร้อยครับ พร้อมถามว่าจะมีงานที่ไหนต่อมั้ย พอผมตอบว่าไม่มีก็หน้าบึ้งเป็นจวักแล้วก็ดี๊ด๊าชมผมต่อว่าร้องเพลงเพราะนะ แอบปลื้มนิดนึง -/////////////////////////////////////////////////-

ที่หน้าแดงนี่ไม่เว่อร์ไปใช่มั้ย แต่แหม... นานๆทีผู้หญิงน่ารักๆจะมาชมน่ะครับ ทุกวันนี้ที่เห็นชมผมมีแต่ผู้ชายหน้าตาเถื๊อนเถื่อน ไม่เข้ากับลุคเกาหลี(?)ของผมเลย

“เดี๋ยวนี้มีแฟนไม่แคร์พวกพี่แล้วสินะ”พี่ทีมงานออกปากแซวผมที่กำลังยืนคุยอยู่กับซิน เธอยิ้มกว้างให้พี่พนักงานคนอื่นแล้วโบกมือทักทาย

“Hi~”

เอ่อ... -*-

“แฟนที่ไหนล่ะพี่ไม่ใช่! เอ๊อะ~ ตลกละพี่! ไปละครับพี่ เดี๋ยวต้องไปส่งซินอีก”

“เอาเถอะๆ พี่ไม่ขัดเวลาสวีทละ ตามสบาย ตามสบายนะครับคุณผู้หญิง You’re beautiful ฮี่ๆ”พี่ทีมงานหยอดมุกใส่ซินก่อนที่จะเดินไป

“ไม่บอกพี่เค้าหน่อยล่ะว่าฟังไทยได้”

“Ah…I don’t know, but Tamp~ I’m so hungry now.”

“เมื่อกี๊เรียกผมว่าอะไรนะ”

“Tamp”

“ครับ ดีครับ หิวอะไรครับคุณผู้หญิง อาหารญี่ปุ่นมะ?”สนิทกันเหลือเกินนะ -*- สนิทกันมากกกกกกกกกกกก เพิ่งรู้จักกันเมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้วเนี่ย

“ส้มตำ”ซินออกเสียงอย่างชัดเจนราวกับเป็นภาษาบ้านเกิด โอ้โห! นี่สงสัยคงมาบ่อยนะเนี่ย - - ชัดขนาดนี้

“ฮะ!? ส้มตำหรอซิน?”ผมถามอีกรอบเพื่อความมั่นใจ ตัวก็แค่เนี้ยจะทนฤทธิ์เผ็ดของส้มตำได้หรอ?

“Yeah! Papaya pokpok, you know? I love it so much! So yummy!”ซินหัวเราะอย่างถูกใจ ผมยาวๆของเธอสะบัดตามแรงหัวเราะ

...น่ารักแฮะ

หืม? คิดอะไรเนี่ย บ้าน่ะแสตมป์ บ้าไปแล้ว! แต่ก็น่ารักจริงๆแหละนะ สเป็กแบบนี้เดี๋ยวเย็นนี้พามอมเหล้าเข้าโรงแรม ซินนู้นไม่ได้ซินนี้ก็ได้

หุหุ โคตรเลวเลยว่ะครับ

“นี่ซิน ขอโทษที่ถามนะ แต่คุณอายุเท่าไหร่อ่ะ”

“24,Why? Do you think how old am I?”

“เปล่า ผมแค่คิดว่าคุณดูนิสัยเด็กๆเท่านั้นแหละ ขอโทษที่ถามนะฮะ”ผมก้มหัวเป็นเชิงขอโทษอีกที... ก็รู้น่าว่าเรื่องแบบนี้ผู้หญิงไม่ชอบให้ถาม อย่างน้อยมันก็ดีกว่าถามส่วนสูงเธอแหละนะ ไม่ถึงร้อยหกสิบชัวร์ แสตมป์ฟันกีตาร์!!!

อ๊ะๆไม่เอาเดี๋ยวกีตาร์พัง ฟันธงน่ะดีแล้ว แสตมป์ฟันธง! ถ้าร้อยหกสิบเอามีดไปปาดคอซินได้เลย - -

“My habits? Oh… Anyone has told me that I’m look like an 18-year-old girl. How old are you, Tamp?”

“ผมหรอ หึหึ ไม่บอก”

“Cheating!”

“ไม่ได้โกงนะซิน!! แต่ผมแก่กว่าคุณนะ”ผมนับนิ้ว... อืม แก่กว่าจริงๆแหละ ให้ตายเถอะ! นี่ผมแก่ที่สุดในเรื่องนี้รึเปล่าเนี่ย! ทำไมไรท์เตอร์ต้องทำให้ผมแก่ด้วยนะ - -

“Hehe~ Really? Hey~ Bro”ซินยื่นหน้ามาแซวผม

“ไม่อาว~ I don’t want to be your brother”

“what do you wanna be?”

“Your boyfriend! Don’t hit me Xin! Don’t hit me!”ซินกระโดดขี่หลังผมแล้วตีไหล่ผมรัวๆ ผมร้องโอดโอยแล้ววิ่งพล่านไปรอบๆสยามพารากอนอย่างไม่เคยสายตาคนมากมายที่มองมาที่เรา

ผวางกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไว้หน้าล็อบบี้พร้อมส่งยิ้มหล่อแบบที่ตี๋ตาตี่อย่างผมพอจะทำได้ให้คนผู้หญิงตัวเล็กๆข้างหน้า ซินกล่าวขอบคุณผมยกใหญ่พร้อมยกมือไหว้อย่างคนไทย

“ด๊อนท์วอรี่ไม่เป็นไรแค่นี้แสตมป์สบายมาก”

“Thanks so much!”

“ไม่เป็นไรฮะ ขอบคุณเหมือนกัน วันนี้สนุกมาก”

“So do I ! Bro… this is my email. If you don’t mind, send me some emails and I’ll answer all your emails”ซินยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาให้ผมด้วยสีหน้าเขินๆ ใช่ครับ... จากแสตมป์เปลี่ยนเป็นแตมป์แล้วตอนนี้ซินเรียกว่าผมว่า ‘bro’ ที่แปลว่าพี่ชายเรียบร้อยแล้ว บอกให้กลับไปเรียกแตมป์อย่างเดิมก็ไม่เอา งอแงเป็นเด็กแล้วบอกว่าจะเรียกอย่างนี้

ไอ้คนแพ้ของสวยๆงามๆอย่างผมก็ต้องยอมน่ะสิครับถามได้ -..-

“หืม... อ้อ โอเคฮะ”ผมรับมาพร้อมส่งยิ้มให้อีกหน “ซินมีมือถือป่ะ cell phone น่ะ”

เธอยื่นไอโฟนสีขาวมาให้ผม ผมรับไปทำอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นคืนเธอไป

“ถ้ามาไทยอีกเมื่อไหร่ก็โทร.บอกผมได้นะครับ ถือซะว่าผมเป็นเพื่อนซินคนนึง”ผมทำท่าทางเป็นโทรศัพท์ เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“Okay bro,I’ll call ขอบ...คุนนะก๊ะ...พีแสตมป์”เธอพูดไทยให้ผม ถึงมันจะเพี้ยนๆแต่ก็ชุ่มฉ่ำหัวใจทีเดียว แสตมป์เขินว่ะเห้ย! -////////////////////////////////-

“ด้วยความยินดีเลยครับน้องสาว ไว้เจอกันใหม่นะ บ๊ายบาย”ยกมือบอกลาก่อนจะเดินออกมาด้วยความอารมณ์ดี

“Wait! Bro! Wait!”เสียงเล็กนั่นตามหลังผมมาพร้อมเสียงหอบแฮก ผมหยุดแล้วหันหลังไปหาซินก่อนจะปั้นหน้างงใส่ เธอยิ้มแล้วเขย่งตัวมาจุ๊บมุมปากผมเบาๆ

“Good luck Stamp!”ใบหน้าน่ารักนั่นขึ้นสีแดงจัด ซินรัวคำพูดแล้ววิ่งกลับไปในล็อบบี้ ผมเลื่อนมือมาแตะที่มุมปากเบาๆ

...ร้ายนักนะซิน หึ

-------------------มัน‘อาจจะ’เป็นความรัก-------------------

คนผมยาวมองไปทางมุมหนึ่งซึ่งร้างผู้คนด้วยแววตาสงสัย คิ้วเรียวขมวดมุ่น นัทหันมามองเพื่อนร่วมงานตัวเองก่อนจะขมวดคิ้วตาม

“มองอะไร?”

“ซินว่าซินเห็นนะ... นัทจำยัยนักเขียนที่มัน(?)ลักพาตัวเราไปตอนวันเกิดซินได้ป่ะ”ซินยังคงขมวดคิ้วมุ่นพร้อมเดินไปยังจุดหมายที่สายตาจับจ้องไว้ตั้งแต่แรก

“ได้ ทำไม”

“ซินอ่านเรื่องนั้นจบแล้วนะ”ซินยังคงสาวเท้าไปเรื่อยๆโดยมีนัทเดินตามด้วยความไม่เข้าใจ

“เออ อ่านจบแล้วเหมือนกัน ทำไมอ่ะ”

“มีเรื่องสงสัย อยากจะถามอะไรนักเขียนคนนั้นซักหน่อย”ปากบางแสยะยิ้ม นัทเริ้มพยักหน้าพร้อมยิ้มละมุนตามแบบฉบับ

“นัทว่านัทเข้าใจนะ..”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”เสียงแหลมกรีดร้องลั่นพร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่สองนักร้องพูดถึง นักเขียนคนนั้นใส่เกียร์ตีนหมาพร้อมออกวิ่งไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

“นัท!วิ่ง!”ซินเริ่มออกวิ่งตามนักเขียนคนนั้นไปโดยไม่มีอีกร่างวิ่งตามไปด้วยอย่างเคย

“เหี้ยโช! เป็นไง!”เสียงคุ้นเคยเอ่ยทัก นัทหันไปมอง

“อ้าว! มึงมาอยู่นี่ได้ไง”

“แล้วทำไมกูจะมาอยู่ไม่ได้ ซินอ่ะ?”เพื่อนนัทคนนั้นมองซ้ายมองขวาราวกับจะหาอะไรซักอย่าง

“วิ่งตามนักเขียน”

“คนไหน?”

“คนที่จับมึงเข้าไปเล่นในฟิคเข้าด้วยไงเล่า! มึงไปกะกูเดี๋ยวนี้เลย!”นัทจับมือเพื่อนให้วิ่งตาม

“เดี๋ยวเดี๋ยวเหี้ยโช! แล้วมึงจะตามจับเค้าเพื่อ?”เพื่อนนัทออกปากถามขณะที่สองเท้ายังก้าวเร็วเพื่อตามหานักเขียนตีนไวคนนั้น

“มึงอยากยำอะไรเค้ามึงทำตามสบายเลยห่า! นี่แหละเหตุผลของกูกับซิน ทำร้ายพวกกูกันไว้เยอะนี่!”

“อ้อ! ฮ่าฮ่า ได้ เดี๋ยวกูช่วย!”

“นัท รึเปล่า?”น้ำเสียงที่ไม่แน่ใจทำให้นัทชะลอฝีเท้าแล้วหันมามองคนที่เรียกด้วยแววตาสงสัย

“ฮะ!? ใช่ ใครอ่ะ?”

“คินไง คินที่เล่นเป็นเพื่อนซินตอนนั้น อ้อ.. จำหน้ากันไม่ได้สินะ ฮ่าฮ่า”คินหัวเราะร่า

“เออดีเลย ช่วยตามหานักเขียนคนนั้นที่แต่งฟิคขึ้นมาหน่อยสิ”

“หืม?”

“ก็แค่อยากรู้เพิ่มเติมจากฟิค”นัทยักไหล่ คินเริ่มยิ้มเจ้าเล่ห์

“เอาสิครับ ผมช่วย!”คินออกวิ่งไปก่อนทันที นัทสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะออกวิ่งตามก่อนจะถูกหยุดไว้อีกครั้งด้วยน้ำเสียงสูงอายุ

“พี่ซาวด์ แซนด์ซายน์~”นัทเรียกชื่อสองตัวละครด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“วิ่งหาอะไรอยู่อ่ะนัท?”

“นักเขียน... นักเขียนฟิคนี้น่ะครับ!”นัทยิ้มแป้นพร้อมเอ่ยประโยคเดิมๆ

“เพื่อ?”

“พี่ซาวด์ไม่อยากรู้หรอครับว่าพี่ควรจะหน้าตาเหมือนใคร?”

“หืม? แล้วจะให้พี่กับแซนด์ช่วยรึเปล่า?”ซาวด์ระบายรอยยิ้มด้วยแววตามาดมั่น นัทพยักหน้ารับอย่างยินดี

“งั้นนัทหาต่อเลยจ้ะ เดี๋ยวพี่กับแซนด์จะช่วยอีกแรง”นัทออกวิ่งอีกครั้ง... นี่เขาหยุดวิ่งมาสามครั้งแล้วนะ ถ้าให้หยุดอีกสองครั้งเค้าจะทะลุออกจากหน้าจอมาหักคอคนเขียนเดี๋ยวนี้แหละ

“พี่นัท!!”เสียงที่ไม่ค่อยคุ้นเคยดัง นัทหยุดฝีเท้าก่อนขมวดคิ้วมุ่นอีกครั้ง

วิ่งๆหยุดๆมันเหนื่อยนะว้อย! ไม่ไปเขียนให้ซินวิ่งๆหยุดบ้างเล่า! 

“นายน์ ใช่มั้ยฮะ?”

“อ้อค่ะ”

“คืองี้ พี่กำลังตามหาคนเขียนฟิคนี้อยู่ นายน์มีอะไรอยากถามนักเขียนคนนั้นมั้ย ถ้ามีช่วยพี่ตามหา ถ้าไม่มีน้องก็อยู่เฉยๆ สวัสดีฮะ!”นัทพูดแบบม้วนเดียวจบก่อนจะออกวิ่งไปอีกครั้ง

เสียงผิวปากดังมาตามทาง นัทชะลอฝีเท้าลงเรื่อยๆเพื่อหยุดฟังเสียงนั้น ไม่นานนักเจ้าของเสียงผิวปากก็เดินนำร่างสูงโปร่งของตัวเองมา

“พี่แสตมป์?”

“ครับ! ใครเรียก? อ้อ นัทหรอ? ว่าไง ทำไมเหงื่อโซกขนาดนี้ล่ะ? เออวันนี้แปลกดี พี่เห็นคนวิ่งเล่นทั่วห้างเลย ตลกมาก นัทเป็นไปอีกคนหรอเนี่ย?”แสตมป์จับปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มขึ้นมาก่อนจะบ่นเบาๆ

“เปล่าครับ คือเค้าช่วยกันตามหานักเขียนเรื่องนี้กันอยู่นะครับ”นัทยิ้มแห้งๆ

“อ้อ... เพื่ออะไรกันล่ะ? ตลกดี ตลกดี~ เออๆ มาๆ พี่ช่วย พี่ช่วย!”แสตมป์ยิ้มอ่อนโยนก่อนจะออกเดินไปอย่างชิวๆอีกครั้ง นัทมองตามแผ่นหลังของคนที่พึ่งบอกว่า ‘พี่ช่วย’ ไป

เอ่อ.. พี่ครับ ช่วยของพี่นี่คือการเดินผิวปากอย่างสบายๆอย่างนี้อ่ะนะ?  

ตุ้บ!

“เฮ้ย! ขอโทษค่ะ รีบ! เฮ้ย! แสตมป์ป่ะ ตัวเป็นๆป่ะเนี่ย?”เสียงแหลมแบบไม่ได้ดัดดังอย่างตกใจ ซักพักเสียงแสตมป์ก็หัวเราะ

“ตัวเป็นๆสิน้อง ถ้าตายน้องจับตัวพี่ไม่ได้หรอก นี่ก็อีกคน ตามหานักเขียนฟิคเรื่องนี้กับเค้าด้วยรึไงกันน่ะ”แสตมป์พูดกลั้วหัวเราะ เด็กผู้หญิงคนนั้นเบิกตากว้างก่อนจะส่ายหน้าแล้วก้าวเท้าถอยหลังอย่างระแวง

“ไม่ใช่ค่ะไม่ช๊าย~”

“พี่แสตมป์ นั่นแหละยัยนักเขียนเรื่องนั้น!”นัทที่เดินตามมาห่างๆตะโกนบอก เท้าเล็กๆเริ่มก้าวออกอย่างรวดเร็วแต่ไม่ทันมือใหญ่นี่จับแขนเสื้อไว้ก่อนแล้ว

“น้องนี่เองที่เขียนฟิคเรื่องนี้ หน้าตาไม่น่าเขียนฟิคได้เลยนะ”แสตมป์พิจารณาใบนั้นเล็กนั้น

“ว๊ากกกกกกกกกกกกก!! ก็เขียนไปแล้วอ่ะ เดี๋ยวปั๊ดไม่ให้มีคู่เลย”เด็กผู้หญิงคนนั้นส่งสายตาอาฆาตพร้อมแหกปากเสียงดัง

“อ้าวเว้ย! ไม่คุยด้วยแล้ว เดี๋ยวไม่มีคู่ ฮ่าๆ แล้วนี่คิดว่าจะหนีรอดหรอเนี่ยคนวิ่งตามกันทั้งห้างอย่างนี้”

“ก็คิด! แง๊ อย่ารังแกเด็กสิคะ”เด็กผู้หญิงคนเดิมเริ่มแบะปาก

“ไม่ได้รังแก โอ้ยพี่รักเด็ก ฮ่าๆ นัทเมื่อไหร่คนอื่นจะมาเนี่ย ให้พี่ยืนคุยอยู่อย่างนี้ซักพักหูพี่คงบอด เสียงแหลมชะมัดเลย”

“เข้าห้องไปก่อนไปพี่ กินน้ำกินท่าแล้วนั่งรอให้สบายๆ วันนี้ไม่รอดแน่”นัทแสยะยิ้ม

“อ้อได้! ฮ่าๆ”แสตมป์ฉุดกระชากลากถูกเด็กผู้หญิงคนนั้นให้เดินไปตามทางที่ตัวเองต้องการโดยมีเสียงโวยวายอยู่เป็นระยะ

ข้าว : เอ่อ... (ก้มหน้าลงเมื่อตัวละครเกือบทั้งหมดนั่งจ้องหน้าอยู่ ประกอบด้วย นัท ซิน แสตมป์ ซาวด์ แซนด์ซายน์ นายน์ เพื่อนนัท และ คิน)

(ถามว่าโฟมไปไหน... อเมริกาไง ย้อนไปอ่านข้างบนดิ xD)

ซิน : ขนาดจะจบแล้วยังทำให้เหนื่อยนะ... (ส่งสายตาอาฆาต)

ข้าว : (ยิ้มแหย)

ซิน : (บ่นต่อ) แล้วยังให้ทุกคนเหนื่อยยกเว้นพี่แสตมป์ ยุติธรรมดีนี่

แสตมป์ : (หัวเราะลั่น)

ข้าว : แหะแหะ (ยิ้ม) เอ่อ สวัสดีค่ะ หลังจากไร้สาระมานาน วันนี้เราก็ขอเชิญทุกท่านเข้ามาในการสัมภาษณ์พิเศษอีกครั้งนะคะ ครั้งนี้เรียกว่า ล่านักเขียนมาเกรียนด้วยกัน (คนทั้งหมดหันหน้ามามอง) เอ่อ.. ล่าไรท์เตอร์ มาเอ๋ออยู่กับนักแสดงก็ได้ค่ะ เอ่อ... งั้นข้าวก็ขอถามความรู้สึกทุกคนก่อนนะ จะข้ามซินกับนัทนะคะเพราะเคยถามมาแล้ว เริ่มที่แสตมป์เลยค่ะ (เขินหน้าแดง)

แสตมป์ : ผมเหรอ? ก็ดีฮะ ดี ผมได้ร้องไห้ด้วยแหละ ตอนที่ 39 เป็นอะไรที่... อะเมซิ่งแสตมป์มายด์ (Stamp’s mind) แล้วก็ได้เป็นแฟนกับซินด้วย เออตลกดี ในเรื่องผมเป็นคนดีมาก แอบอิจฉาตัวเองเบาๆ แต่อิจฉาสเปสุดอ่ะ เฮ่ยคุณผู้หญิงอะไรน่ารักเหี้ยๆ! ตัวจริงเค้าก็น่ารักนะ แต่เค้าฟังไทยไม่ได้ ฮ่าๆ แต่ชอบตัวเองตอนแรกๆนะ ดูทุ่มเทมาก มีการส่งดอกม้งดอกไม้ มีกล่องเพลงรูปซินเดอเรลล่าด้วยนี่ ใช่ป่ะ ฮ่าๆ มีการจะจูบซินด้วย แต่พลาด กลายเป็นนัทแทนที่ได้จูบ ฮ่าๆ เป็นไงบ้างวะนัท (แสตมป์หันไปกระซิบกับนัท นัทกระซิบตอบแล้วแสตมป์ก็หน้าแดง ซักพักขวดน้ำพลาสติกก็ลอยผ่านหัวของทั้งสองไป)

ซิน : กระซิบอะไร (หน้าแดงจัด) สัมภาษณ์ต่อสิ

ข้าว : (เคลิ้มกับช็อตแสตมป์นัท) เอ้อ... อ่อค่ะๆ คราวนี้มาถึงพี่ซาวด์บ้างค่ะ อ้อ ต้องขออธิบายก่อนนะคะ บุคลิกพี่ซาวด์เนี่ย คือจะเป็นคนที่หน้าเหมือนซิน แต่เป็นสาวมั่นวัยทำงาน ใส่ชุดกระโปรงกระสอบ เสื้อสูทตามสไตล์นักจิตวิทยา รองเท้าคัชชูส้นสูงแบบเรียบร้อย อ่า... พอจะนึกภาพซาวด์กันออกใช่มั้ยคะ?

ซาวด์ : พี่หรอคะ? หืม? ก็ดีค่ะ เหมือนซาวด์จะเป็นกุญแจไขปริศนาของทั้งเรื่องเลยมั้ย? เท่าที่อ่านคือสองคนนี้(ชี้ไปที่ซินกันนัท) จะไม่ค่อยพูดอะไรกัน คือเท่าที่คิดได้นะ น้องเนี่ย(ชี้มาที่นักเขียน) จะใช้พี่อธิบายความรู้สึกของซิน แล้วจะใช้น้องนายน์(ชี้ไปที่นายน์) อธิบายความรู้สึกนัท แต่พี่มีบทเยอะกว่าป่ะ? พี่เลยดูเป็นคีย์ของฟิคเรื่องนี้มากกว่าน้องนายน์

นายน์ : ค่ะ นายน์ก็ว่างั้น เท่าที่อ่านบทนี่... แต่ก็ดีค่ะ ถึงจะไม่ค่อยสนิทกับพี่นัทแต่ก็โอเคนะ พี่เค้าก็เล่นได้ดี นายน์จะมีเกร็งฉากที่พี่นัทร้องไห้อ่ะ

ซาวด์ : พี่มาซินร้องไห้เกือบทุกฉากเลยน้องนายน์ ฮ่าๆ ฉากที่ยากที่สุดน่าจะเป็นฉากดราม่าตอนท้ายๆแล้วนะ จำได้ว่าน้อง(ชี้มาที่นักเขียน)นั่งร้องไห้อยู่ ฮ่าๆ

นายน์ : อ่อ น้องคนเขียนนี้ใช่มั้ยคะ ร้องไห้เหมือนกันฉากที่พี่นัทร้องไห้ เรื่องนี้สนุกดีค่ะ ถึงจะโผล่ออกมาน้อยแต่ก็ช่วยสร้างสีสันในฟิคเรื่องนี้นิดนึงใช่มั้ยคะ (หัวเราะ)

ซาวด์ : พี่ว่าน้องนักเขียนนี่คงจะชอบแซนด์ซายน์มาก (ยิ้มหวานแบบผู้ใหญ่)

นายน์ : ท่าจะจริงค่ะ (ชี้มาที่นักเขียนที่กำลังเล่นกับแซนด์ซายน์โดยไม่สนใจหน้าที่ตัวเอง) อ้อ นายน์ไปแล้วนะคะ มาไวไปไว สวัสดีทุกๆคนค่ะ (พูดจบก็ลุกออกไป โดยที่ยัยนักเขียนก็ยังไม่สนใจ)

ซาวด์ : คนต่อไป ใครล่ะ?

คิน : ผมฮะผม รีบฮะ! คือผมโผล่มานิดนึง นิดจริงๆ มาไขอดีตซินนิดนึงพร้อมทำให้นัทหึง เฮ้ยคุณผมพูดจริงนะ (หันหน้าไปหานัท) ตอนนั้นคุณหึงจริงรึเปล่าอ่ะ ทำไมผมรู้สึกว่าคุณหึงคุณซินจริงๆอ่ะ กลัวแทน เข้าใจนะว่าผมหล่อ แต่ ฮ่าฮ่า ถ้านักเขียนไม่สนใจผมจะบรรยายลักษณะผมนะ คืออย่างผมที่ยัยนักเขียนคิดไว้เนี่ย (ชี้ไปที่นักเขียนที่ตอนนี้กำลังวิ่งไล่จับกับแซนด์ซายน์อยู่) คือจะหน้าตาดีนิดนึง ออกแนวเกาหลีญี่ปุ่นน่ะครับ ผมยาวๆ ไฮไลท์นิดหน่อยตามประสาบาร์เทนเดอร์ แล้วก็เป็นผู้ชายอบอุ่นนิดๆ เหมือนจะเป็นเพื่อนที่รู้ใจซินที่สุด ป่ะ?(หันหน้าไปหาซิน ซินพยักหน้ารับ) นั่นแหละๆ ไปละคร๊าบบบบ (วิ่งหอบร่างตัวเองตามหลังนายน์)

ซาวด์ : ชั้นไม่ใช่พิธีกรนะจำได้ (ขมวดคิ้วมุ่น) เฮ้สนใจชั้นหน่อยสิ! (หันไปเรียกร้องความสนใจ ซินกับนัทกำลังกระซิบคุยกันอยู่สองคน แสตมป์กำลังนั่งเกากีตาร์ที่หามาจากไหนไม่รู้เป็นทำนองเพลง เพื่อนนัทหันมายิ้มเผล่ให้ซาวด์) เออนายนั่นอ่ะ

ข้าว : (พึ่งวิ่งกลับมา หอบแฮก)แล้วคินกับนายน์ล่ะ?

ซาวด์ : เค้ารีบ ไปกันหมดแล้ว นี่ชั้นกำลังจะสัมภาษณ์เค้า! (ชี้ไปที่เพื่อนนัท) ชื่ออะไร

ข้าว : ไม่มีชื่อค่ะ ข้าวไม่ได้ตั้งชื่อให้ ขี้เกียจแล้วด้วย (มุ่ยหน้าแล้วนั่งลงที่เดิม ตอนนี้ซินกับนัทไม่ได้กระซิบกันแล้ว และแสตมป์ก็ไม่ได้เล่นกีตาร์แล้ว แต่ออกไปวิ่งกับแซนด์ซายน์แทน)

เพื่อนนัท : เด็กคนนี้อ่ะนะโช ที่มึงว่าเค้าแต่งฟิคเรื่องนี้อ่ะ (กระซิบถามเสียงดัง)

นัท : เออ คราวก่อนนี้มีหน้ามาลักพาตัวกูกับซินด้วยนะเว้ย ไปถามเรื่องอะไรก็ไม่รู้ เนอะซินเนอะ (กระแทกไหล่ซินแล้วยิ้มเจ้าเลห์)

ซิน : (หน้าแดงแล้วบ่นเบาๆกับตัวเอง) ไม่รู้!! (วิ่งหนีไปหาแสตมป์กับแซนด์ซายน์)

ข้าว : ค่ะ เพื่อนพี่นัท รู้สึกยังไงบ้างคะ ข้าวชอบพี่ที่สุด และหลายๆคนก็ชอบพี่มากด้วย

เพื่อนนัท : เหี้ยโชมึงอย่าพึ่งหนีกูไป ก็ ไปตามนางฟ้าของมึงใช่มะ เออ ไปตามแล้วกลับมานั่งกะกู

นัท : เหี้ยนางฟ้าบ้าบออะไรของมึง

เพื่อนนัท : อย่าคิดว่ากูไม่ได้อ่านฟิคน้องเค้า นางฟ้าของมาเฟีย กูจำฉากนั้นได้!

ซิน : (วิ่งกลับมาหน้าแดงๆ) พูดเรื่องอะไรกัน

เพื่อนนัท : นางฟ้าของมาเฟีย (ยักไหล่)

ซิน : (หน้าแดงถึงหู เตรียมจะวิ่งอีกรอบแต่นัทรั้งเอวเอาไว้แล้วพามานั่งตัก)

ข้าว : (สำลักฉากหวานตาย)

ซาวด์ : (เดินหนีออกไปหน้าแดงๆ)

เพื่อนนัท : อ้าวเหี้ยตายไปแล้ว! เหี้ยนัทมึงเป็นฆาตกร

นัท : ฆาตกรพ่อง! แม่งตายหลายรอบละตั้งแต่แต่งฟิคนี้อ่ะ มึงไม่ได้อ่านฉากหวานของแม่งที่แต่งหรอ? อย่างกับชาติที่แล้วเกิดเป็นมด

เพื่อนนัท : ได้ข่าวว่าแม่งไม่โรแมนติก เออแม่งก็ไม่โรแมนติกจริงอ่ะ หวานได้แต่โรแมนติกไม่ได้ เหี้ยเอ๊ยโค่ดไม่ใจอ่ะ

ซิน : (นั่งฟังเพื่อนเค้าคุยกับอย่างเงียบๆบนตักนัทโดยที่หน้ายังแดงอยู่)

นัท : กูว่าแม่งก็ใจได้เท่านี้แหละว่ะ

เพื่อนนัท : แต่กูว่าแม่งก็ใจอยู่นะ ชอบตอนที่แม่งให้กูถามมึงว่ามึงเคยรึยังอ่ะ โค่ดฮาอ่ะฉากนั้น

นัท : แล้วมึงก็ไปถามซินต่อป่ะ

เพื่อนนัท : เออ แล้วสรุปว่ามึงเคยป่ะวะ

นัท : (นิ่ง) ก็...เคยดิ (หน้าแดงจางๆ)

ซิน : เปลี่ยนเรื่องได้มั้ย (หน้าแดงจัด)

เพื่อนนัท :ฮ่าๆ ซินเคยมั้ยฮะ?

ซิน : (เงียบกริบ)

เพื่อนนัท : แล้วที่ทำกันสองฉาก ทำกันจริงป่ะ?

นัท,ซิน : (เงียบสนิท)

เพื่อนนัท : พวกมึงสองคนป๊อดกว่านักเขียนอีก!

ซิน : จริง... (เสียงเบามากจนไม่ได้ยิน)

เพื่อนนัท : ฮะ!? ว่าไรนะซิน

นัท : เซ้าซี้น่ะมึง (เปลี่ยนเรื่องเพราะได้ยินว่าซินพูดว่าอะไร) ว่าแต่มึงเหอะ รู้สึกยังไงที่ไม่มีชื่อ

เพื่อนนัท : กูเคืองนักเขียนเบาเบา ฮ่าๆ กูเข้าใจเว่ย นักเขียนแม่งเป็นโรคแคนนอทรีเมมเบอร์เนม แม่งจำชื่อใครไม่ได้หรอกบนโลกนี้ พอเวลาจะตั้งชื่อให้ใครซักคนมันก็เลยลำบาก แต่เหี้ยคินทำไมมีชื่อวะ กูโผล่มาเยอะกว่าแม่งอีก ฮ่าๆ

นัท : นักเขียนแม่งชอบซินมากกว่ากู (มองไปยังนักเขียนที่ตายแล้วยังไม่ฟื้น)

ซิน : นักเขียนทำร้ายนัทน้อยกว่าซินอีก!

นัท : น่ะ! ซินไม่ติดตามอีกแล้ว เห็นโปรเจกต์ใหม่มันมั้ย ทำร้ายนัทชัดๆ (ทำหน้ายู่)

เพื่อนนัท : โปรเจกต์ใหม่แม่งเป็นไงวะ (ขมวดคิ้วถาม)

ซิน : เดี๋ยวก็โฆษณา เชื่อซินดิ (ตอบหน้าตายเหมือนรู้นิสัยคนเขียนดีอยู่แล้ว)

นัท : เออจริง ได้ข่าวว่าแม่งเตรียมอยู่

เพื่อนนัท : เออเหี้ยนัท คนสงสัยว่ามึงกับซินแม่งโผล่มาจากไหนบนโลกนี้ ทำไมตัวละครมันลอยลอย

ซิน : ความจริงนักเขียนเค้าจะเบสออนทรูสตอรี่ แต่คีปคาแรกเตอร์ไม่ได้ บวกกับชอบแต่งผิดพล็อต ตัวละครซินกับนัทเลยลอยๆ

นัท : อือ ถ้าให้พูดว่ามาจากไหนก็คงมาจากคนละพ่อคนละแม่แล้วมารู้จักกันเพราะโปรดิวเซอร์ ป่ะ? ก็เรื่องจริงแหละเนอะ

ซิน : อือ ใช่

นัท : แล้วก็มันจะไม่เบสออนทรูนิดนึงตรงที่พ่อแม่ได้ได้อยู่กับเรา มีพี่น้อง แต่ในความจริงมันไม่ใช่

ซิน : ใช่ๆ

นัท : แล้วสุดท้ายก็รักกัน ทั้งเรื่องจริงแล้วก็ฟิค

ซิน : ใช่ (พยักหน้ารับ)

นัท : (ยิ้มเจ้าเล่ห์)

เพื่อนนัท : เมื่อกี๊นัทถามว่าอะไรฟังรึเปล่าอ่ะซิน? (ถามด้วยสีหน้าอึ้งๆ)

ซิน : สุดท้ายก็รักกัน...ทั้งเรื่องจริง เฮ้ย!!! ไม่ใช่ละ (ส่ายหัว)

นัท : ผิดคำพูดนี่ (นัทลูบผมยาวให้เป็นทรงเหมือนเดิมแล้วแอบหอมแก้ม)

ซิน : (เหมือนจะทำท่าโวยวายแต่ก็หน้าแดง)

เพื่อนนัท : เชี่ยแม่ง มึงรักกันจริงดิ!

นัท : (ยักไหล่) ไม่รู้

ซิน : อ่าวไมพูดงี้อ่ะ (หน้าบึ้งแล้วตีแขนที่โอบรอบเอวตัวเองแรงๆ)

นัท : อ่าวไมอ่ะ

ซิน : (ลุกแล้วพานัทออกจากห้องไป)

ข้าว : (พึ่งฟื้น) อ่าวไปไหนกันหมดอ่ะ

เพื่อนนัท : โชกับเมียมันไปปรับความเข้าใจข้างนอก แสตมป์กับแซนด์วิ่งเล่นกันอยู่ ซาวด์หายไปไหนไม่รู้ แล้วกูกะมึงอยู่สองคนเนี่ย

ข้าว : รู้สึกยังไงคะที่ไม่มีชื่อ

เพื่อนนัท : ตลกตัวเอง บทก็เยอะทำไมไม่มีชื่อ - - แต่เมื่อกี๊โชถามไปแล้วถามซ้ำทำไม

ข้าว : (ไต่ขึ้นไปดูบทสนทนาแล้วปลงตก ลืม!)

เพื่อนนัท : ชีวิตนี้จะไม่ลืมอะไรบ้างเนี่ย!

ข้าว : เอ่อ.. ทำไมถึงเรียกนัทว่าโชคะ ในเรื่องก็เรียกนัทนะ

เพื่อนนัท : เพราะปกติเรียกว่าไอ้โชอยู่แล้ว แต่ในเรื่องเรียกนัท.. เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน (บ่น) เหี้ยโชกับเมียแม่งไปไหนกันนานจังวะ

ข้าว : เอ่อะ... ซีเคร็ทค่ะ (ยิ้มหวาน) ข้าวชอบพี่มากนะในเรื่อง เป็นตัวละครที่เรียกว่าสีสันสุดๆ แต่งยากสุดๆ แล้วก็สนุกสุดๆ

เพื่อนนัท : รู้! กูแม่งดีเกินไปก็งี้ล่ะ (หัวเราะลั่น) ฉากแรกที่โผล่มาก็สนุกดีนะ เหมือนกับพอเพื่อนคนนึงมีแฟนก็แซวกันหมด เข้าผับบ่อยล่ะสิเราน่ะ (หันมาถามนักเขียน)

ข้าว : ยังไม่สิบแปดค่ะ -*-

เพื่อนนัท : อ้อ ของพวกนี้ใช้จิตใต้สำนึกเขียนสินะ (หัวเราะ)

(นัทกับซินเดินเข้ามาในห้องสัมภาษณ์ ปากซินเจ่อแล้วนัทยิ้มกริ่มพร้อมเดินโอบเอวซินเข้ามา)

เพื่อนนัท : (หันมามองนักเขียนด้วยแววตารู้ทันแล้วหัวเราะต่อ) แม่งเจ๋งว่ะ!

ข้าว : พร้อมให้พวกพี่ๆสัมภาษณ์แล้วค่ะ (ยิ้มหวาน)

ซิน : นิสัยไม่ดีนะเธอน่ะ

ข้าว : หุหุหุหุ อย่าให้พูดนะคะว่าที่ออกน่ะไปทำอะไรกันมา (ยิ้มหวานใส่)

ซิน : (เชิดหน้าไปอีกทางแล้วถาม) ทำไมซินต้องยอมนัทตลอดเวลาด้วย ซื่อแล้วซื่ออีก (หมายถึงตอนที่โดนนัทงอน ความผูกพันธ์ขั้นที่ 39)

ข้าว : เพราะซินตามนัทไม่ทันค่ะ จะมาตามทันก็สายไปซะแล้ว รวมถึงซินไม่ค่อยมีฉากโรแมนติกค่ะ (หัวเราะ)

ซิน : ได้ข่าวว่าแต่งโรแมนติกไม่เป็น?

ข้าว : ข้ามคำถามนี้ไปค่ะ จำได้ว่าถามแล้ว

ซิน : (ลืม) ตอนสุดท้าย.. ทำไมนัทถึงรู้สึกผิดกับผ้าปูที่นอนผืนนั้นขนาดนั้น แล้วความลับของผ้าปูที่นอนล่ะ?

นัท : (เลิกคิ้ว) ผ้าผืนนั้นก็ทิ้งไปแล้วนี่ ความลับอะไรอีกอ่ะ อย่าบอกนะว่าเลือดบนผ้านั่นน้ำแดงผสมกาแฟ

เพื่อนนัท : มึงแม่งละครว่ะโช

นัท : หยุดพูดเลยเหี้ย ชื่อก็ไม่มี (แลบลิ้นใส่เพื่อน)

ซิน : อ้าวว่าไงนักเขียน! ขี้เกียจแต่งชอตฟิคเรื่องผ้าปูที่นอนแล้วไม่ใช่หรอ ได้ข่าวว่าวุ่นๆกับโปรเจกต์ใหม่ทำร้ายนัทซินอยู่นี่

ข้าว : เอ่อค่ะ (ยิ้มแห้ง) เรื่องใหม่นี่ทำร้ายทั้งคู่เลยนะ แต่ว่าสนุกนะคะ (ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้)

นัท : รู้ว่าสนุก ไม่สนุกไม่ยอมเล่นให้หรอก (ยักคิ้ว)

ข้าว : แต่โปรเจกต์ใหม่ไม่มีฉากสวีทนะคะ

นัท : งั้นไม่เล่นละ (เปลี่ยนใจ)

ข้าว : หึหึ หลวมตัวเล่นแล้วเลิกเล่นไม่ได้ค่ะ (ยิ้มหวาน) ... ก็คือ ที่นัทรู้สึกผิดก็ตั้งแต่ตอนที่ 23 นัทก็ยังคิดว่าซินไม่รักกันอยู่ใช่มั้ยคะ แล้วซินเองก็โกรธนัท มันเป็นความรู้สึกสะเทือนใจที่ยังคงติดตรึงอยู่ในใจน่ะค่ะ ว่าเราทำเค้าเจ็บนะ แล้วเค้าก็โกรธเราด้วย

ซิน : (เถียงขึ้นมา) แล้วทำไมตอนท้ายซินต้องเดินไม่ได้ตลอด?

ข้าว : (ยิ้ม) ก็เลยยังรู้สึกผิดเพราะยังจำได้ว่าครั้งนั้นซินเจ็บขนาดไหนน่ะค่ะ ส่วนคำถามที่ว่าความลับของผ้าปูที่นอน ก็คือ... ซินยังเก็บผ้าปูที่นอนผืนนั้นไว้อยู่ ใช่มั้ยคะ? (หันไปถามซินที่กำลังขมวดคิ้วเนื่องจากนักเขียนไม่ยอมตอบคำถาม)

ซิน : อือ ซักเก็บอยู่ในตู้เสื้อผ้า มันเลอะซักไม่ออก... แต่ไม่อยากทิ้ง (พูดเสียงอุบอิบ)

นัท : (โอบแขนซินแล้วยิ้ม)

ข้าว : ส่วนที่ซินเดินไม่ได้ตลอดเพราะนัทจัดหนัก ใช่มั้ยคะ?

นัท : (พยักหน้าแล้วยิ้มกริ่ม)

ซิน : (หน้าแดง)

เพื่อนนัท : เหี้ยโชแม่มร้าย! กูอิจฉาว่ะ!

ข้าว : แน่ใจหรอคะว่าอิจฉา?

เพื่อนนัท : (สบตานักเขียนแล้วส่ายหัวพรืด) กูว่าแม่มไม่น่าอิจฉาแล้วว่ะ

ซิน : จำได้ว่าที่ไล่จับมานี่ต้องการต้องมันให้จนมุมไม่ใช่หรอ? ทำไมมันมาต้อนเราอ่ะ!

ข้าว : พี่แสตมป์ไม่อยู่ นักเขียนร่าเริง ฮ่าๆ

นัท : สงสัย... สรุปเป็นแฟนคลับซิงกูลาร์หรือแสตมป์?

ข้าว : ทั้งคู่! รักซิงกูลาร์และแสตมป์ รักแสตมป์มากกว่านิดนึง พี่แสตมป์ในเรื่องออกจะน่าสงสาร

เพื่อนนัท : แต่คู่ของแสตมป์น่ารักมากเลยนะ (ขมวดคิ้ว)

ข้าว : ค่ะ! น่ารัก

ซิน : เออใช่ แล้วทำไมโฟมถึงกลับตัวเป็นคนดีได้ง่ายจัง ซินยังหมั่นไส้อยู่เลย (กรอกตา)

นัท : ก็นัทบอกแล้วว่าโฟมเป็นคนดี

เพื่อนนัท : ดีออก โหววววว~ ซินอิจฉาอ่ะเด้~

ข้าว : จิตใจโฟมจริงๆไม่ร้ายค่ะ เพียงแต่เค้าต้องการนัทเฉยๆเลยทำทุกวิถีทาง โฟมเองก็มีปม คือเค้าเองก็รู้ว่าเค้าทำร้ายซินเซียร์ไว้เยอะ เค้ารอตั้งแปดปีเพื่อขอโทษแน่ะ~ หูวว แปดปีไม่ใช่เวลาน้อยๆนะคะ แล้วเหมือนกับ โฟมก็ตั้งสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำร้ายซินเซียร์ แต่โฟมก็ไม่รู้ว่าซิน‘แฟน’นัทกับคนที่เฝ้ารอจะมาขอโทษเนี่ยเป็นคนเดียวกันเลยเผลอทำร้ายไป พอมารู้ก็เลยช็อค ตั้งสติไม่ถูก ตอนนั้นจิตใจด้านดีก็ครอบงำแล้วบอกว่าต้องขอโทษเท่านั้น ไรงี้

เพื่อนนัท : กูขอคนนี้ได้ป่ะ (กระแซะนักเขียน)

ข้าว : ไม่ให้ค่ะ! ออกแนวผู้หญิงในฝันเลยคนนี้ เป็นผู้หญิงในแนวที่ชอบนะ ถ้าเป็นผู้ชายจะจีบคนแบบนี้แหละ แต่นี่เป็นผู้หญิง แล้วจะเลือกจีบคนแบบเพื่อนนัทนี่แหละค่ะ (หัวเราะ)

เพื่อนนัท : เออกูหน้าตาเหมือนใคร

ข้าว : หน่องน้องบอยปกรณ์ หรือจะบอยปกรณ์ก็ได้ค่ะ หรือคนอื่นที่หน้าแนวๆนั้นอ่ะ มีหนวด ความจริงคาแรกเตอร์เพื่อนนัทที่คิดไว้คือมีหนวด.. อย่างเดียว

เพื่อนนัท : งั้นกูก็หล่อสินะ - -

ข้าว : ค่ะ ก็พยายามหาแล้วนะว่าโฟมควรจะหน้าตาเหมือนใคร แต่หาไม่ได้จริงๆสำหรับผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดๆแล้วสวย หุ่นดี แล้วก็ดูเป็นโฟมในเรื่องจริงๆ ผู้อ่านเลยต้องใช้จินตนาการกันเยอะนิดนึง แต่ก็ใช้ไปเถอะค่ะ ฮ่าๆ

ซิน : ก็ยังหมั่นไส้อยู่ดี ซินในเรื่องเป็นคนดีเกินไป (กรอกตาอีกรอบ)

ข้าว : ก็เอามาจากซินในชีวิตจริง

ซิน : โอ๊ยในชีวิตจริงไม่ให้อภัยหรอกนะ ทะเลาะกับนัทตั้งหลายรอบแน่ะ (หน้าบึ้ง) ไม่ได้รักกันซะที

ข้าว : ถามไรอย่างนึงดิ เพื่อนนัทออกไปไป๊~

เพื่อนนัท : กล้าไล่กูสินะ - - เออ กูไปหาแสตมป์ก็ได้! อย่ามาตามกูนะ (ชี้หน้าแล้วเดินหนีไป)

ข้าว : รักกันนอกจอรึเปล่าคะ? พอได้รับเกียรติไปแสดงในฟิคแล้วรักกันบ้างมั้ย?

ซิน,นัท : (เงียบ)

ข้าว : ไม่ตอบหรอคะ?

ซิน : ฮะ... (ไม่สนใจ) สำหรับฟิคก็จบไปแล้วนะครับ อยากให้รอโปรเจกต์ใหม่ของเธอ ทำร้ายทั้งซินและนัท จริงๆครับ (ยิ้ม) แล้วก็อยากให้รอสเปเรื่องอื่น... พ่อแซนด์ซายน์เป็นใครนั้นอยากให้ติดตามจริงๆครับ เพราะว่าซินได้ไปคุยกับนักเขียนไว้แล้วว่าอยากให้เป็นสเปอีกเรื่องนึงที่น่ารักเหมือนสเป‘มันอาจจะเป็นความรัก’ ที่เธอทุ่มทุนหาคู่ให้พี่แสตมป์จริงๆ

นัท : ครับ แล้วก็อยากให้ติดตามผลงานเรา รวมถึงฟิคของนักเขียนคนนี้ไปเรื่อยๆนะครับ บล็อกพลาซีโบโฟเบียยังต้อนรับทุกคนนะ... แล้วก็ถ้าใครเบื่อคู่นัทซิน รับรองฮะว่านักเขียนเรื่องนี้จะต้องเสิร์ฟคู่แสตมป์ซินแน่นอน แล้วสำหรับผมก็ต้องรอดูนะฮะว่าจะคู่ใคร คือเธอจิ้นได้สุดยอดมากๆครับ (ทำหน้าเอือม) สำหรับใครที่จิ้นคู่นัทซินอย่างเดียว อยากให้ติดตามแสตมป์ซินครับ (อ้าว) เพราะนัทซินเธอแต่งด้วยความชอบ แสตมป์ซินเธอแต่งด้วยความรัก (ฮา) เพราะฉะนั้นมันน่าจะออกมาดูดีนะ แต่รอครับ เธอคิดไม่ออก... เป็นคนที่นอกจากจะชอบเปลี่ยนพล็อตแล้วยังคิดพล็อตช้าด้วยครับ ฮ่าๆ

ซิน : ครับ แล้วส่วนใครที่อยากเห็นนัทซินเป็นยังไงก็คอมเม้นท์บอกในกล่องคอมเม้นท์ได้นะครับ เธอไม่ชอบคิดพล็อตเองฮะ ชอบมั่วพล็อต อย่าให้พวกเราถูกทำร้ายไปมากกว่านี้ (ยิ้มอย่างขอความเห็นใจ)

นัท : ส่วนคำถามที่เธอถาม J

ซิน : พนันได้ว่านัทต้องบอกว่า ต้องรอกันต่อไป

ข้าว : (แทรก) ทำไมปากพี่ซินเจ่อล่ะคะ?

นัท : สวัสดีครับ (ปิดกล้อง)

เสียงซินลอดกล้องออกมาเพราะยังไม่ได้ปิดไมค์ไวร์เลส

“นัทอย่ามาทำอะไรแถวนี้สิ! รอกลับไปที่ห้องก่อนได้มั้ย!”

**จบการไร้สาระแต่เพียงเท่านี้ สวัสดีค่ะ**

*พูดศูนย์*

นี่คือหน้าตา 'ซิน' ของแสตมป์ค่ะ :D

*พูดหนึ่ง* แก้คำผิดให้แล้วค่ะ :D สำหรับตอนที่แล้ว

*พูดสอง* คอมเม้นท์เดี๋ยวมาตอบ มีอะไรฝากไว้เช่นเคยค่ะ

*พูดสาม* ตาแฉะกันมั้ย 18 หน้าเอสี่ ไร้สาระทั้งนั้น

*พูดสี่* สำหรับฟิคที่เป็นสเปต่อจากฟิคหลักนะคะ จะใส่รูปด้านบน ^ (เลื่อนขึ้นไปดู) รูปพี่นัทพี่ซินไว้นะคะ ไม่ใช่พี่แสตมป์นะ 555 ถ้าไม่มีแปลว่าไม่ต่อจากฟิคหลักเป็นวันชอตฟิคธรรมดานะคะ :D ไม่เกี่ยวกับเรื่องหลัก

*พูดห้า* อีเมล์ naughty_girl_za@augustband.net ติดต่อเลยค่ะ สำหรับการบ้าน

*พูดหก* สวัสดีค่ะ แล้วจะมาเม้าท์นะ :D