PlaceboPhobia

ร่างสูงเพรียวยักคิ้วหลิ่วตาให้ผู้เป็นน้องอย่างรู้ทัน ซินค้อนพี่สาวตัวเองอย่างงอนๆ

“ฝากแซนด์วันนึง พรุ่งนี้จะมารับกลับ พี่ฝากซินด้วยนะนัท อ้อ~ ควรฝากมั้ยเนี่ย ถ้าฝากแล้วเจ้าน้องชายตัวดีของพี่จะเดินไม่ไหวแบบนี้ก็ไม่น่าฝากนะ”ซาวด์แซวจนคนรับฟังทั้งคู่หน้าขึ้นสีจัด

“พี่ซาวด์จะไปไหนหรอฮะ?”ซินตีแขนนัททันทีหลังจบคำถาม ซาวด์ยิ้มให้คนอายุอ่อนกว่าอย่างอ่อนโยน

“ไม่เอาน่าซิน อย่าตีนัทสิ พี่ไปหาคนที่ควรไปหาเมื่อนานมาแล้วแต่ไม่ได้ไปน่ะจ้ะ”

“งั้นพี่รีบไปเหอะ แซนด์เดี๋ยวซินกับนัทดูแลให้ไม่ต้องห่วง เด็กดื้อคนเดียวอย่างมากก็พาขึ้นชิงช้าสวรรค์ให้ซินหัวใจวายเล่น”

“ไล่เลยนะยะแหม... ปิดชั้นไม่ได้หรอก เอาตัวเองมาอ้าง ถ้าหัวใจจะวายก็ไอ้คนข้างเธอนั่นแหละทำไม่ใช่ลูกชายชั้น~ แต่ชั้นว่าหัวใจเธอจะไม่วายหรอกซิน ชั้นว่าน่าจะสะโพกครากมากกว่า”ซาวด์หัวเราะอย่างพึงพอใจเมื่อแซวให้น้องชายทั้งสองหน้าขึ้นสีอีกรอบได้

“พี่ซาวด์!! ไปเลยไล่แล้ว”ซินโยนหมอนใบเล็กใส่หน้าพี่สาว ซาวด์รับหมอนนั่นไว้แล้วหัวเราะอย่างยินดี

“โอ๊ยๆ เจ็บจัง ระวังนะนัท ตอนนี้มีเด็ก ทำอะไรระวังๆหน่อยเดี๋ยวเด็กตื่น โฮะๆ หยุดคิดที่จะปาหมอนอีกใบมาใส่พี่เดี๋ยวนี้ซิน!”ซาวด์หัวเราะอย่างเริงร่าพร้อมเดินออกไป

“พี่บ้า!!!!!!”ซินตะโกนไล่หลังพี่สาว นัทหันมามองซินยิ้มๆด้วยแววตาไม่สื่อความหมาย คนพาลก็เริ่มหาเรื่องทันที “มองงี้หมายความว่าไงนัท”

“ปล๊าว~ เปล่านี่ไม่ได้คิดอะไร”นัทลอยหน้าลอยตาตอบ ซินฮึดฮัด ร่างบางลุกขึ้นอย่างลืมตัว

“โอ๊ย!”

“ซิน! เฮ้ยเจ็บมั้ย!”นัทเข้าไปประคองร่างบางที่ทำหน้าเหยเก ซินพยักหน้ารัวๆ “ขี้ลืมไปซะทุกเรื่อง อนาคตไม่ลืมเรอะว่ามีผมเป็นแฟนเนี่ย นี่ขนาดผ่านมาไม่นานนะ หรือวันหลังต้องย้ำเยอะๆจะได้ไม่ลืม”

“ย้ำเยอะอะไรเล่า แค่นี้ก็สะโพกจะครากตามที่พี่ซาวด์บอกแล่ว แล้วไอ้มีใครเป็นแฟนนี้ไม่ลืมหรอก อยู่ด้วยกันครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบนี้”

“แล้วซินมีใครเป็นแฟนอ่ะ”

“เออ... นั่นสินะ ใครนะ ไม่รู้ดิ เฮ้ยนัทอย่าปล่อยซินนะ!”ซินตะโกนห้ามเมื่อมือหนาปล่อยออกจากแขนของตน

“ใครเป็นแฟนซินอ่ะ”นัทตั้งท่าจะปล่อยอีกข้าง

“โอเคๆยอมๆ นัทไงแฟนซิน”ซินยิ้มกว้างแล้วหันไปบอก นัทยิ้มแป้นแล้วค่อยๆพาคนเจ็บนั่งบนตัก “หนักนะ”

“ตัวบางจะเป็นกระดาษแล้วจะหนักอะไรล่ะฮะ”นัทโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ หน้ามาเฟียเกยอยู่บนไหล่มน ซินเอื้อมมือมาจับโอบรอบวงแขนนัทแล้วบ่น

“นี่จะนั่งอยู่อย่างนี้อีกนานมั้ยเนี่ย”

“ขอมีเวลาโรแมนติกกับคนอื่นเค้าบ้างไม่ได้รึไงเล่า เคยมีมั้ยความโรแมนติกน่ะ แต่งเพลงเก่งซะเปล่าชอบขัดจังหวะโรแมนติกของคนอื่น”

“อะไร? เมื่อคืนยังโรแมนติกไม่พอรึไงครับ! ฮะ! ยังจะโรแมนติกอะไรอีกเนี่ย! บ่นเป็นตาแก่เลยนะขัดนิดขัดหน่อยเนี่ย”

“เมื่อคืนเค้าเรียกอีโรติก! อย่าตีดิ! ก็อย่างงี้ทุกที พอจะมีเวลาหวานๆกับคนอื่นเค้าหน่อยซินก็ชอบขัด หวานๆน่ะ โรแมนติกๆน่ะมีให้ผมบ้างดิ!”บ่นอย่างน้อยใจ

“คู่อื่นเค้าอยู่กันยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบนัทกับซินหรอ? ทำงานก็ทำด้วยกัน ที่เดียวกัน เที่ยวก็เที่ยวด้วยกัน นอนด้วยกันอีก นี่ถ้าซินอนุญาตนะ ซินว่านัทคงเข้าไปอาบน้ำกับซินด้วยอ่ะ”

“ก็อนุญาตสิ”

“บ้าหรอ! พอแล้ว แค่นี้ก็อยู่ด้วยกันมากเกินไปแล้ว คู่อื่นเค้ายังห่างกันให้พอคิดถึงกันบ้าง ซินก็อยากคิดถึงนัทเหมือนกันนะ”

“ก็คิดถึงสิ”

“ไม่เห็นต้องคิดถึงเลย อยากเจอเดินไปเดินมาในบ้านก็เจอละ ไม่ก็ขับรถไปที่ทำงาน ก็เจอนัทละ บ้านนัทซินก็รู้จัก โห่!”

“งั้นเดี๋ยวผมหนีไปอยู่บ้านแม่ ซินจะได้คิดถึง”

“ถึงตอนนั้นซินก็จะขับรถไปหาคุณเหมือนที่คุณขับไปหาซินนั่นแหละ ฮ่าๆ”

“นั่นไง คุณก็ไม่ยอมห่างจากผมเหมือนกันนั่นแหละซิน”

“ก็ซินห่างจากนัทไม่ได้อ่ะ!”

“ก็ผมก็อยากทำเรื่องโรแมนติกกับซินบ้างอ่ะ!”

“ทำไมล่ะ? เรายังโรแมนติกกันไม่พออีกหรอเนี่ย!”

“ผมอยากไปเล่าให้เพื่อนฟังบ้างว่าผมกับซินก็ได้ดินเนอร์ใต้แสงเทียน นอนคุยเรื่องอนาคตกันสองคน จูบกันใต้ช่อมิสเซิลโท ไปดูไฟเทศกาลคริสมาสต์ เดินจับมือเที่ยวตลาดนัดยามค่ำคืนสองต่อสอง เคยทำให้ผมได้บ้างป่ะล่ะ”

“ก็ไปเล่าให้เพื่อนฟังสิว่ากว่าจะรักกับซินนะ ‘กูผ่านมาเยอะ นี่ถ้าไม่ได้โฟมคงไม่เคลียร์กันยันวันตาย’ “ซินเลียนแบบท่าทางคนที่ตัวเองนั่งตักอยู่

“ไม่เอา อยากมีเรื่องโรแมนติกกับคนอื่นเค้าบ้าง”

“นัทนี่อะไรนะ ทำไมอยู่ดีๆถึงอยากมีเรื่องโรแมนติกกับคนอื่น พอแล้วแค่นี้ก็พอแล้ว ซินยอมพอแล้ว นัทได้พอแล้ว โอเคเปล่า?”

“ไม่!”มาเฟียขี้น้อยใจยืนยันคำเดิม ซินย้ายตัวเองจากตักนัทมานั่งข้างๆ

“เน่~ ไหนบอกชายทศมาซิว่าทำไมชายโชถึงอยากได้เรื่องโรแมนติกนักหนา ตัวเองก็ไม่ใช่คนโรแมนติกซะหน่อย”

“ก็นายน์ถามว่าเคยทำเรื่องโรแมนติกอะไรกับซินบ้างก็เงียบ นึกไม่ออก แล้วก็อยากทำจะได้เอาไปคุยกับนายน์ได้บ้าง”มาเฟียเล่าความจริงหน้ายู่

“คุณนัทฮะ! เราทำเรื่องโรแมนติกกันมาตั้งกี่เรื่องๆไม่จำบ้างอ่ะ!”

“คิดไม่ออก จะเอาตอนนี้!”มาเฟียเริ่มงอแง ซินส่ายหน้ากับอาการเด็กๆที่ไม่ค่อยมีไม่เห็นของคนข้างตัว

“งั้นพาซินขึ้นข้างบน เดี๋ยวพาไปดูความโรแมนติก”ซินยื่นมือไปให้อีกคน นัทช้อนตัวคนรักขึ้นมาอย่างรู้หน้าที่ แม้ว่าใบหน้าจะยังงงแต่ก็ยอมโดยดี ซินรื้อลิ้นชักที่โต๊ะทำงานของตัวเองอยู่นาน ในที่สุดกล่องสี่เหลี่ยมสีชมพูอ่อนจะออกมา

“ความจริงไม่ได้ชอบหรอกนะ แต่เห็นเล่มนี้แล้วนึกถึงนัทเลยซื้อมา”เสียงหวานบ่นพลางปัดเศษกระดาษที่อยู่บนกล่องออก

“สีชมพูเนี่ยนะ เข้ากับหน้าผมตรงไหน”

“อย่าขัดซินสิ! อยากได้เรื่องโรแมนติกไปคุยกับน้องสาวไม่ใช่รึไง”หน้าหวานแยกเขี้ยวใส่ ซินค่อยๆเดินอย่างเชื่องช้าไปที่เตียงพร้อมฉุดให้อีกคนนั่งลงด้วยกัน

“ซินให้นัทเปิด”ซินยิ้มให้กับคนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ นัทเปิดอัลบั้มรูปออกมาก่อนจะพบรูปตัวเองนั่งเล่นอยู่กับแซนด์ซายน์ ใต้รูปมีลายมือคุ้นตาเขียนไว้สั้นๆว่า ‘อาปา’

“นัทไม่ปฏิเสธที่จะให้แซนด์ซายน์เรียกตัวเองว่าอาปา ซินไม่อยากเข้าข้างตัวเองหรอกนะว่าเหตุผลนึงที่นัทยอมให้แซนด์เรียกเป็นเพราะนัทเองก็อยากเป็นอาปาคู่กับหม่าม๊าอย่างซิน ยอมรับเลยว่าตั้งแต่ตอนนั้นคำว่าหม่าม๊ามันก็ดูเพราะขึ้นสำหรับซิน”

ซินพลิกหน้าถัดไป รูปชิงช้าสวรรค์ร้างผู้คนตั้งตระหง่านอยู่กลางภาพ นัทจำชิงช้าสวรรค์ตัวนี้ได้ดี สายตาเลื่อนไปอ่านคำบรรยายใต้ภาพเช่นเดิม ‘ครั้งที่สอง... อบอุ่น’

“ซินกลัวชิงช้าสวรรค์ นั่นเพราะโฟมเป็นคนทิ้งซินให้อยู่บนนั้น แต่ครั้งที่สองที่ขึ้นชิงช้าสวรรค์”ซินจิ้มไปที่รูป “ซินไม่ได้รู้สึกว่ามันว้าเหว่แล้วก็น่ากลัวเหมือนที่เคยขึ้น ตรงกันข้ามมันกลับอบอุ่นด้วยซ้ำไป”

นัทพลิกถัดไปอีกสองหน้า ทะเลพัทยากับเก้าอี้ผ้าไปสามตัววางเรียงกัน ภาพแซนด์ซายน์นั่งเล่นน้ำอยู่อย่างสนุกสนาน คำบรรยายใต้ภาพทะเลนั่นเขียนว่า ‘Crying’

“คุณไปแอบถ่ายตอนไหนเนี่ยซิน”นัทร้องอย่างตะลึง ก็เขาจำได้... ตั้งแต่ที่ซินร้องไห้เขาก็แทบไม่ได้อยู่ห่างจากซินเลยนี่

“ไม่รู้เหมือนกันฮะ จำไม่ได้ จำได้แต่ว่าวันนั้นเสียน้ำตาไปเยอะมากเพราะนัทมากระตุ้นต่อมกลัวของซิน แต่นัทก็ปลอบใจซินด้วยกอด... ที่โคตรอบอุ่นเลย”ซินพูดโดยไม่หันไปมองคนด้านข้าง

นัทพลิกมารูปถัดไป ซอกหลืบเล็กๆที่พวกเขาสองคนใช้หลบจากนักเลงหัวไม้ที่เชียงใหม่ ใต้ภาพมีรอยจางของดินสอเขียนบรรยายไว้สั้นๆ ‘firstkiss’

มือหนาเลื่อนมาพลิกภาพถัดไปด้วยรอยยิ้ม รูปภาพเมื่อครู่แทนความรู้สึกทุกอย่าง... แค่ได้นึกถึงก็มีความสุขแล้ว

รูปกุหลาบขาวสามดอกวางเรียงกัน ตูม บานและตูม ใต้ภาพเขียนคำบรรยายที่ทำให้นัทมองอย่างแปลกใจ ‘That’s my secret, you should find’

“นั่นคำพูดผมตอนนั้นนี่”

“อืม... แต่ตอนนี้ซินก็ยังหาความลับนัทไม่เจออยู่ดี รู้แค่ความหมายของกุหลาบสีขาว”

“ความรักที่บริสุทธิ์และไม่หวังอะไรตอบแทน มันเป็นตัวแทนของคนแอบรักอย่างผมนะ”นัทมองหน้าคนข้างกายยิ้มๆแล้วพลิกดูรูปถัดไป

ดอกกุหลาบขาวเรียงกันเป็นคำว่า ‘Sorry’หน้าบ้าน นัทยกยิ้มขึ้นมาทันที

“ซินไม่ได้เก็บกุหลาบไว้หรอกนะ แต่ก็ยังจำได้นะว่ามันสวยขนาดไหนน่ะ”

“ขอบคุณที่ยังเก็บความตั้งใจของผมไว้อย่างนี้นะครับ แค่มีรูปไว้ก็ขอบคุณมากแล้ว จำได้ว่าตอนนั้นผมกลัวว่าซินจะไม่หายงอนผมด้วยซ้ำ”

ซินยิ้มกับคำพูดคนข้างตัวแล้วพลิกหน้าถัดไป ภาพหนังสือพิมพ์กว่าสิบฉบับที่พร้อมใจกันลงข่าวเรื่องเดียวกัน คำบรรยายใต้ภาพยังคงสั้นแต่ได้ใจความ ‘ข่าว’

“ผมจำได้ว่าซินซื้อมาทุกฉบับ”นัทนับจำนวนหนังสือพิมพ์ในรูป ซินพยักหน้าหงึกหงัก

“อือ...ก็เครียดนี่ ต้องพยายามคลายเครียดหน่อย”

“แต่เราก็ผ่านมันมาด้วยดีนะ ใช่มั้ย”นัทตบด้วยคำพูดให้กำลังใจก่อนจะพลิก

จานเปล่าบนโต๊ะทานอาหารข้างล่าง นัทขมวดคิ้วกับรูปถ่ายพร้อมอ้าปากถาม แต่ซินกลับพูดขึ้นก่อนราวกับรู้ใจ

“จานที่นัทจัด วันนั้นเป็นวันแรกที่คุณเจอกับพี่ซาวด์”ซินเปิดข้ามไปหนึ่งแผ่น นัทดึงมือบางออกก่อนจะเปิดกลับมา

“ ‘มีความลับอยู่อย่างนึงที่เค้าพยายามจะปิดบังซินไว้ มีความลับอยู่อย่างนึงเหมือนกันที่ซินพยายามปิดบังนัทไว้’ “

 “ตอนนี้ ความลับพวกนั้นคือมันหายไปหมดแล้วสินะ พี่ซาวด์เค้ามองเราออกขนาดนั้นเลยหรอ?”

“อืม... คงงั้นมั้ง”ซินยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆเพียงแต่คนข้างๆไม่เห็น …จะให้บอกหรอว่าสาเหตุที่พี่ซาวด์เดาออกเป็นเพราะอาการปลื้มมือกีตาร์ที่จะมาทำงานร่วมกันอย่างออกหน้าออกตาสมัยยังไม่ได้เดบิวต์น่ะ หึ ไม่ใช่ซินหรอก

ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดที่ถูกมอบให้กับคู่รักในโปรเจกต์พิเศษรับวาเลนไทน์ของวงซิงกูลาร์ ‘forehead’ นัทเลื่อนมือไปลูบภาพนั้นช้าๆราวกับคิดถึง ปากนุ่มเลื่อนไปจุมพิตที่หน้าผากคนข้างตัวอย่างย้ำเตือนความทรงจำ

ภาพผับที่มีแสงละลานตาปรากฏอยู่ถัดหน้ามา นัทจำได้ดีว่าที่นี่คือ... ที่สิงสถิตของเขา ‘นัทกับโฟม... รู้จักกัน’

“ครั้งแรกที่ซินเจอโฟม”

“ครั้งแรกที่ซินแต่งหน้า”

ซินหัวเราะเบาๆแล้วสะกิดให้นัทเปิดหน้าต่อไป รูปโพลารอยด์ของมาเฟียที่กำลังเล่นกีตาร์อย่างเหม่อลอย ซินเขียนบรรยายตัวโตๆด้วยลายมือหวัด ‘มาเฟียเพี้ยน’

“ช่วงนั้นนัทเล่นเพลงเพี้ยน แล้วก็ไม่อยู่กะร่องกะรอย เหม่อเหมือนมีเรื่องให้คิดแล้วก็ไม่มองหน้าซิน คิดแล้วยังโกรธอยู่เลย โกรธอะไรไม่เคยบอก”

นัทไม่ตอบคนบ่นแต่พลิกหน้าต่อไปด้วยรอยยิ้ม เดาได้เลยว่าหน้าต่อไปจะเป็นอะไร

ผ้าพันคอสีน้ำตาลเข้มถูกพับในสภาพเรียบร้อย ภาษาอังกฤษตัวเขียนสีแดงเขียนคาดอยู่บนรูป ‘kissmark’

“หึหึ” คนกระทำหัวเราะอย่างพึงพอใจ “ซินติดผ้าพันคอหลายวันเลยล่ะช่วงนั้น”

“ใครใช้ให้นัทย้ำรอยเดิมหลายรอบเล่า...”

“ก็จะได้รู้ว่าคนของใครเป็นคนของใคร นางฟ้ายังไงก็เป็นคนของมาเฟียอยู่วันยังค่ำ”

ซินพลิกรูปถัดไปหน้าแดงแปร๊ด โพลารอยด์ภาพนัทกับโฟมกำลังคุยกันอย่างออกรสชาติในกองถ่ายแบบ

“วันนั้นซินร้องไห้”

“เพราะโฟมจูบกับนัทไง”

“ไม่ใช่เรื่องจริงซะหน่อย”นัทบ่นแล้วเปิดอัลบั้มดูรูปถัดไปทันที

“ก็คิดว่าจริงนี่นา เสียใจนะที่รักแรกจูบกับ...เอ่อ รักปัจจุบันน่ะ”ซินพูดอุบอิบ แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อคนข้างๆจ้องรูปภาพด้วยแววตาเศร้าสร้อย

ผ้าปูที่นอนที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและคราบรักที่ขาวขุ่นที่ถูกกองอยู่ในรูป นัทเอื้อมมือไปแตะที่คราบเลือดในรูปนั้นก่อนจะออกปากถามคนข้างกาย

“เจ็บมากมั้ย... ตอนนั้นน่ะ เจ็บมากมั้ย”

“ถ้าพูดว่าไม่เจ็บมันจะดูโกหกไปใช่มั้ย ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ...”

“ขอโทษนะ”

“ซินเต็มใจที่จะเจ็บ ไม่ต้องขอโทษหรอกน่า”ซินพยายามมพลิกรูปถัดไปแต่มือหนาก็ยังคงค้างอยู่ที่เดิม

“ผมทำซินเจ็บอ่ะ”

“ตอนนั้น... นัทก็ทำเพราะหวงซิน ไม่ใช่หรอ?”ซินพูดออกมาน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก

“ใช่... แต่ซินก็ต้องมาเจ็บตัวเพราะผมอยู่ดี”

“ที่นัททำไปเพราะนัทหวง มันก็เหมือนกับที่ซินยอมเพราะซินรักไงล่ะ”

“...แต่ผม ผม ขอโทษนะฮะที่วันนั้นไม่ได้ฟังอะไรซินเลย”

“เลิกรู้สึกผิดเถอะน่า... เอาเป็นว่าซินไม่เคยถือโทษโกรธคุณ ที่น้อยใจครั้งนั้นก็แค่คิดว่าจะทำร้ายกันทำไมถ้าไม่รักกัน โอเคนะครับนัท~”ซินผลักมืออีกคนออกแล้วเปิดหน้าถัดไป นัทจิ๊ปากเล็กน้อย

มาเฟียกำลังหันให้กล้องพร้อมกับมองท้องฟ้ากว้าง ซินยิ้มกับภาพนี้ก่อนจะเริ่มพูดอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนข้างตัวยังไม่เลิกออกจากภวังค์ความรู้สึกผิด

“ซินพึ่งรู้ว่าโฟมเป็นแฟนเก่านัทก็วันนี้แหละ...”

“อืม...”

“วันนั้นที่เราไปถ่ายแบบกันไง กับพี่โต๋ด้วยนะ แล้วพี่โต๋ก็แนะนำเพลงให้ซินด้วย จำได้เปล่า?”

“ได้...”

 และดูเหมือนว่านัทก็ยังไม่หลุดออกจากภวังค์อยู่ดี มือเล็กเปิดหน้าถัดไปอย่างรวดเร็ว

นักร้องหน้าสวยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆมือเปียโนหน้าตาใจดี ซินดึงรูปนี้มาจากเฟซบุ๊คแฟนคลับคนหนึ่งที่ถ่ายไว้แล้วเอามาแปะ พร้อมเขียนคำบรรยายเป็นชื่อเพลงที่ร้อง ‘ไม่รู้จริงๆ’

“นัทไม่สบาย แล้วก็ยังขับรถไปถึงเพชรบูรณ์ แล้วก็ไม่สบายที่นั่น”ซินว่าด้วยเสียงติดเคืองเล็กน้อย นัทหัวเราะออกแล้วก็พูดบ้าง

“แต่ผมได้คุณป้อนยาด้วยแหละ ถือว่าเป็นการไม่สบายที่คุ้ม ผมเดานะ หน้าต่อไปต้องเป็นรูปยาสีฟันแน่เลยอ่ะ”นัททำนายแล้วพลิกดูหน้าถัดไปก่อนจะดีดนิ้วเปาะ

กระจกบานใหญ่สะท้อนรูปคนถ่ายที่ถือไอโฟนยืนถ่ายคำว่า ‘หายโกรธ’ อยู่ ภาพถ่ายที่ใต้ภาพเขียนด้วยตัวอักษรภาษาไทยตัวใหญ่เกือบเท่ารูป ‘ดีกัน’

นัทเปิดรูปถัดไปก่อนจะเห็นนางฟ้านั่งร้องเพลงด้วยท่าประจำ ที่แปลกใจคือในรูปนางฟ้าอวดลำคอระหงแล้วร้องเพลงด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ ‘มันดูสวย’

เจ้าของลายมือขีดเส้นใต้เน้นคำที่ตัวเองไม่ชอบ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดหัวใจจึงเต้นตึกตักเวลาได้ยินคำนี้จากปากของใครอีกคน

นัทกำลังนั่งกุมหน้าผากอย่างเคร่งเครียด ซินยังยกคำพูดของคนในภาพมาเขียน ‘มันคงเป็นไปไม่ได้ ที่เราจะรักกันแบบคู่รัก’ โดยไม่ลืมตัดคำบางคำที่เป็น ‘ส่วนเกิน’ ออกไป 

“ร้ายนี่”นัทพึมพำพลางหัวเราะหึหึ

อีกรูปเป็นบรรยากาศเดิมๆ นักร้องหน้าสวยกับนักเปียโนผู้แสนอบอุ่นกำลังขับกล่อมผู้ฟังด้วยเสียงเพลงที่ไพเราะจับใจ ใต้ภาพก็ยังเป็นคำพูดเดิมๆ ‘ไม่รู้จริงๆ... บางทีแค่เพื่อนอย่างนี้มันอาจจะดีกว่า’

“ผมคัดค้านคำพูดนี้สุดหัวใจ”

“หืม.. หึ มันก็ดีกว่าจริงถ้านัทไม่ได้รักซินน่ะ”

“แต่ผมรักซินมากกกกกก และซินก็รักผม เพราะฉะนั้นเราก็ไม่ควรเป็นเพื่อนกัน”

“เติมคำว่ามากไปด้วยสิ ซินเองก็รักนัทมากกกก และเราก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้วในตอนนี้”ซินเปิดรูปภาพแผ่นสุดท้าย บ้านพักตากอากาศสีฟ้าสดใสทำให้นัทยิ้มกว้าง

‘พี่แสตมป์บอกว่า นัท ซิน แซนด์ซายน์เป็นครอบครัวสุขสันต์’ 

“ครอบครัวสุขสันต์งั้นหรอ?”

“พี่แสตมป์บอกตอนที่นัทไปเล่นน้ำทะเลกับแซนด์ พี่แสตมป์บอกว่าครอบครัวสุขสันต์อย่างเราควรอยู่ด้วยกันแบบไม่มีพี่แตมป์มากกว่า”ซินพูดถึงบุคคลที่สามด้วยรอยยิ้ม

นัทพลิกหน้าสุดท้ายก็พบดอกกุหลาบขาวสามดอกที่ถูกทับจนแห้งและแบน ซินเหมือนนึกอะไรออกก็เอ่ยปากถามอีกครั้ง

“ความลับของดอกกุหลาบตูมสองดอกบานหนึ่งดอกคืออะไรอ่ะนัท”

“นี่คือความรักที่ผมแอบซ่อนไว้...”นัทตอบราวกับเพ้อ

“ความรัก..ที่นัทไม่กล้าบอกซินงั้นหรอ?”

“อืม...”

“....”ไม่มีคำพูดใดๆแต่ถ้าหากเห็นหน้าหวานๆที่ยิ้มเต็มแก้มก็คงพอจะเดาความรู้สึกได้ดีว่าตื้นตันขนาดไหน

“กระดาษอะไรอ่ะ”นัทเปิดกระดาษสีขาวพับครึ่งที่ร่วงออกมาจากอัลบั้ม ซินพยายามห้ามแต่ว่า...

“นิรันดร์... หรอ?”

“อะ...อื้อ! เพลงใหม่.. ซิน...”ซินซุกหน้าลงกับหมอนอย่างเขินอาย นัทอ่านเนื้อเพลงอย่างตั้งใจก่อนจะรวบคนที่กำลังเขินอยู่ให้มาอยู่ในอ้อมกอด

“ไม่ต้องการคำว่ารักนิรันดร์หรอครับ”

“อยากให้มันดีกว่านิรันดร์...”

“งั้นผมจะรักคุณเบาเบา รักแบบไม่มีการลองเล่นเกมที่ทำร้ายหัวใจกันแบบนี้อีก รักซิน... ให้ดีกว่านิรันดร์”นัทขโมยหอมพวงแก้มนุ่ม ซินเลื่อนมือไปโอบรอบคอนัท

“ซินเองก็จะรักนัทเบาเบา แล้วก็ไม่ลองเสี่ยงอะไรที่ทำร้ายหัวใจนัทอีก แล้วก็จะรักษาความรักของเราให้มันดีที่สุดเหมือนกัน”ซินกดริมฝีปากลงที่ริมฝีปากอีกฝ่าย ก่อนที่จะเป็นคนเริ่มขยับริมฝีปากเพื่อที่จะมอบความหอมหวานและความรักแทนคำสัญญา

...ว่าพวกเขาจะรักกันให้มากกว่าคำว่า ‘∞’

ก๊อกก๊อกก๊อก

ซินกับนัทผละออกจากกันทันทีที่ได้ยินเสียงรัวประตู ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเด็กแสบวัยซน แซนด์ซายน์วิ่งถลามาอยู่ตรงกลางระหว่างคู่รัก

“หม่าม๊ากับอาปาทำอะไรกันอยู่ในห้องอ่ะ!”

“หม่าม๊ากำลังบอกรักอาปาฮะ!”นัทพูดเสียงใส

“อ๊า~ งั้นแซนด์บอกบ้างสิ แซนด์ก็รักหม่าม๊ากับอาปาน้า”แขนเล็กโอบผู้ปกครองทั้งคู่

“อาปากับหม่าม๊าก็รักแซนด์ซายน์~ เราจะเป็นครอบครัวกันอย่างนี้ไปตลอดเลยนะครับ”ซินหอมแก้มนุ่มของเด็กน้อย

“ฮะ! เย้~ ในที่สุดแซนด์ก็จะมีครอบครัวที่มีอาปาน่ารัก หม่าม๊าซ้วยสวยอย่างคนอื่นเค้าซะที เย่~~”

“เราจะอยู่เป็นครอบครัวอย่างนี้...ไปจนนิรันดร์เลยนะแซนด์ซายน์”

ความรักที่ถูกเติมเต็มจากหัวใจที่บอบช้ำของคนสองคน กับอีกหนึ่งหัวใจดวงเล็กๆที่โหยหาความรักจากครอบครัวที่อบอุ่น.. วันนี้ทั้งหมดได้มาเติมเต็มให้กันและกัน

และใจทั้งสามดวงจะถูกเติมเต็มด้วยความรักไปจน... นิรันดร์

***********ลองรักกัน... เบาเบา***********

/me ปรบมือรัว

เป็นอันว่าจบเรียบร้อยทุกขั้นตอนกระบวนความนะคะ

อาจจะไม่หวานอย่างที่คิดต้องขอโทษด้วย -/ \-

แต่งด้วยความสามารถทั้งหมดที่มี

ส่วนสเปที่เหลือ

> อยากให้โฟมคู่แสตมป์ แสตมป์จะคู่ใคร?

> ใครคือพ่อจริงๆของแซนด์ซายน์?

> นัทซินหลังจากนี้เป็นยังไงกันต่อ?

ติดตามได้ในบล็อกนี้ที่เดียวค่ะ :D

(ความจริงมันมีปมเยอะ บกพร่องเยอะ ใครอยากรู้ก็ถามเพิ่มนะคะ :) )

มันจะไม่เป็นความผูกพันธ์แล้วนะคะ

แล้วจะให้ยลโฉมความสามารถในการแต่งชอตฟิตของข้าว

วะฮะฮ่า (มั่นใจกว่าเดิมเยอะ ไม่ถนัดฟิคยาว)

แล้วก็จะมีชอตฟิคเรื่องอื่นที่ไม่ต่อเนื่องกับในฟิคยาว

รวมถึงชอตฟิคของคู่อื่นด้วย :)

อยากให้ติดตามกันนิดนึง ถ้าไม่จิ้นก็อ่านเป็นนิยายสนุกๆ~ เนอะ :D

สำหรับอย่างอื่น อยาตออยากชมอยากแนะนำอยากเพิ่มเติมอยากเม้าท์

กล่องคอมเม้นท์เราว่าง อ่านและตอบทุกเม้นท์ :):)

ฝากแค่นี้แหละ เดี๋ยวสเปตอนหน้าเราก็เม้าท์ใหม่ เอิ๊กกก~

q-: ข้าว :-p

อยากให้อ่าน

ขอบคุณที่ให้กำลังใจกันเสมอ

ขอบคุณที่ยังอ่านและติดตามฟิคเห่ยๆฟิคนี้

ขอบคุณที่ยังคอมเม้นท์ บ่น ให้กำลังใจ เม้าท์ กรี๊ด เพ้อ ด่า ว่า ไปด้วยกัน

ขอบคุณที่ทำให้บล็อกๆนี้(รวมถึงเจ้าของบล็อก)มีรอยยิ้มอยู่เสมอ

ขอบคุณที่ทำให้บล็อกนี้เป็นมากกว่าคำว่า‘บล็อก’

ขอบคุณทุกๆคน...

ขอบคุณที่มายืนอยู่จุดๆนี้ด้วยกัน :)

พี่ ลรซกล. ค่ะ ตอนนี้จบแล้วค่ะ

แต่รออีกไม่กี่วัน สเปเชียลพาร์ทจะมาเสิร์ฟ

ซึ่งข้าวชอบมาก ! ไม่ได้สนุกนะ

แต่ข้าวชอบบบบบบบบบบ > <

คือขอโทษจริงๆค่ะ วันนั้นเครื่องค้าง+ทำงานกับเพื่อน

มันก็เลยแบบ ลงให้จบๆ เสร็จๆไป มาดูอีกที

แว๊กกก! ทำไมผิด T^T

พี่เจี๊ยบกวีวัชชิระ

แซบเว่อร์ที่เรียกถูกรึเปล่า 555555

โอ๊ยขอให้คำอวยพรพี่เจี๊ยบเป็นจริงสาธุ -/ \-

เรียนม.5แล้วฮ่ะ~ :D

คุณบิ๊กเก้

ค่ะ เอ็นซี ขอบคุณที่ชมนะค้า

ปลื้ม -///////////-

ไรท์เตอร์จะยังไม่ทิ้ง 'ตอนนี้'

อนาคตไม่แน่ ;p

เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่ทิ้งแน่นอนค่ะ ! > <

พี่รักนก

ชวนเพื่อนมาอ่านด้วยเล้ยยยยยยยย *โปรโมต*

55555555555555555555

พาร์ทนี้หวังว่าน่าจะหวานถูกใจนะคะ > <

เดียลี่

มันจบแล้ว กล้าพูดคำนี้อย่างสมบูรณ์ :D

55555555555555555

ต้องเป็นเรื่องแรกสิ ข้าวเปิดก่อนคนอื่นเค้านะ

5555555555555555

แป้ง

ค่ะ พาร์ทนี้มีอะไรมากๆ พี่นัทน่ารักมากๆสำหรับพาร์ทนี้

พี่นัทต้อง 'เบาเบา' อยู่แล้ว ดูอย่างต้นตอนสิ

เบามาก ซินเดินไม่ไหว xD *หื่น*

ความจริงแป้งอ่านที่รูปสิ มันมีชื่อฟิคนะ 5555

น้องนายน์เป็นแค่ตัวประกอบค่ะ ละทิ้งบ้างอย่าได้ถือสา :)

บอกคนอื่นเลย อ่านฟิคที่โค่ดสนุกแล้วชวนให้มาอ่านด้วยกัน

เอิีกกกกกกกกกกกกกก >//////<

พี่ฮิว

ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่คิดจะช่วยนะคะ > <

ก็คิดว่าคู่อื่นเป็นนัทซินก็ได้ 555555555

เรื่องนี้แล้วแต่คนมองค่ะ อ่านไปเรื่อยๆเดี๋ยวพี่ฮิวก็จิ้นเอง

คุณสกาย-ไอ

ต่อเรื่อยๆค่ะ แต่จะออกแนวชอร์ตฟิคมากกว่า

คือจะไม่มีให้ลุ้นแล้ว 5555555555

คล้ายๆกับ ลองรักกันภาคสองน่ะค่ะ :D

พี่เมซ

อ๊า~ ถ้าอ่านรู้เรื่องไม่ต้องอ่านตอนต้นก้ได้ค่ะ

มันกาก 5555555555555555

โอ๊ยพี่เมซอธิบายซะอยากเข้าเภสัชมหิดล T^T

แต่คะแนนมันแอบสูงนะ T________T

ไม่เป็นไรค่ะสำหรับการบ้าน ขอบคุณที่ช่วยนะคะ :D

เดาคณะ >> คณะแรกที่คิดออกคือ'ถาปัตย์ค่ะ = =

ไอที ถ่ายรูป หมอ(มาจากไหน?) วิทย์ วิศวะ

โอยเดาไม่ถูกอ่ะ TT

พี่ตั๊ก

เปิดหกธค.ค่ะ :) มีแววว่าจะปิดเทอมไม่ช้าเท่าไหร่

แต่เรียนกันหัวแบะ T^T

คุณซาร่า!

เฮฮฮ~ เปลี่ยนชื่อยูสก็ได้ค่ะ แต่บอกข้าวด้วย

เดี๋ยวข้าวงง 5555555555555

ซินในเรื่องจะง้อไม่เก่งค่ะ เท่าที่จำได้

รู้สึกเหมือนจะเคยง้อครั้งนึง แล้วโดนนัททำคิสมาร์กใส่~

โอ๊ย มดยังขึ้นจอคอมข้าวอยู่เลย (ขึ้นจริง เพราะลืมทิ้งขยะ xD /ซกมก/)

พี่ตั๊ฟ

น่าอิจฉาตามซกล.บ่อยบ่อย -0-

งั้นรอมากรี๊ดตอนเช้าก็ได้ค่ะ 55555

เอางี้ดีกว่า เจ้จิ้นคู่ไหนอยู่แล้วน้องจัดให้ 5555

จบแล้วค่ะ > < แต่ยังมีสเปนะ รออ่านนะ 555

อีดิทเพิ่มเช้าวันอังคาร

ข้าวไม่ว่าค่ะถ้าข้าวพิมพ์ผิด เพราะต้องคัดลอกมาจากระดาษอีกที T T ข้าวขี้เกียจตรวจ 55555

แต่คำไหนผิดบอกข้าวด้วย! คัดลอกประโยคนั้นมาฝากข้าวด้วยค่ะ ! เดี๋ยวข้าวแก้ให้ (ขี้เกียจปรู๊ฟคำผิดเอง)

เอิ๊กกกกกกกก~ แล้วแบบ บอกเนี่ยๆ คำนี้ผิด ขอบคุณค่ะสวัสดี!