PlaceboPhobia

 

Special NUT

ผมนั่งอยู่ข้างๆ คน‘ของ’ผมครับ ซินกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น หนังสือที่ซินมักจะพกติดตัวไปเสมอแต่ไม่เคยอ่านมันจบซักที แล้วผมก็ไม่ชอบหนังสือเล่มนั้นมากด้วย ชอบแย่งความสนใจจากซินไป เชอะ! (งอนหนังสือ?)

สาเหตุที่เราต้องมานั่งเฉยๆน่ะหรอครับ? ก็เพราะพี่แสตมป์ยืมห้องของพวกเราใช้ไงล่ะ ไอ้ผมกับซินน่ะไม่ต้องซ้อมก็ได้ แต่แค่ไม่เข้าใจเท่านั้นแหละครับว่าทำไมเราต้องมาที่ออฟฟิศด้วย! อยู่บ้านผมมันไม่ปลอดภัยรึไงนะ

และแล้วผมก็... ทนไม่ไหวครับ

“นัททำอะไรเนี่ย! เอาหนังสือซินคืนมา!”ซินโวยวาย ผมปิดหนังสือลงแล้วยิ้มให้แหยๆ

“ไม่มีอะไรทำ”

“เดี๋ยวรอห้าโมงก็ทำงานแล้ว นอนไปก่อนเลยไป เอาหนังสือซินมา”ซินแบมือมาแล้วกดเสียงต่ำอย่างที่ชอบทำ ผมทำปากยู่แล้วยื่นหนังสือคืนด้วยท่าทีอิดออด ซินยิ้มพลางส่ายหัว

“นอนไปเลยชายโช เดี๋ยวซินปลุก”ซินเรียกผมด้วยหนึ่งในสรรพนามสารพัดที่แฟนคลับตั้งใจคิดให้ นางฟ้า-มาเฟียบ้างล่ะ ชายทศ-ชายโชบ้างล่ะ คุณหนู-ครูขาบ้างล่ะ แต่ไอ้ที่ชอบที่สุดคงหนีไม่พ้น นางฟ้ากับมาเฟียนั่นแหละครับ

ถึงผมจะไม่ได้หน้าโหดขนาดนั้นแต่กับฉายานี้ผมก็เต็มใจยอมรับล่ะ แหม... ถ้ามาเฟียอย่างผมได้คู่กับนางฟ้าอย่างซินก็โอเคอยู่ละน้าาาา ^+++++++++++^

“ง่วงแล้ว”ผมบอก ซินเงยหน้าจากหนังสือแล้วมองผมด้วยสายตาแปลกๆ

“นอนสิ”

“เขยิบมืออกไปหน่อยสิ นั่นแหละ”ผมจัดท่าอ่านหนังสือซินให้อยู่ในท่าใหม่แล้วทิ้งตัวลงนอนบนตักนุ่มๆ ซินร้องเฮ้ยเบาๆแต่ก็ยอมให้ผมนอนตักโดยดี แต่อย่างซินน่ะหรอครับมีหรือจะเงียบ บ่นแก้เขินตลอดแหละ

“เดี๋ยวนี้เอาใหญ่แล้วนะ พอยอมนิดๆหน่อยๆก็เหลิงนะ หลับตาไปเลยมองทำไม เมื่อคืนก็นอนดึกไม่ใช่รึไงล่ะ ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องไปดูมากหรอกไอ้โอพีวีนัทซินน่ะ ยังจะยิ้มอีก หลับไปเลย”

ผมหลุดขำแต่ก็ยอมหลับตาตามคำสั่ง ก็ที่นั่งดูโอพีวีน่ะจะได้รู้ไงครับว่าพวกคุณจิ้นอะไรกันบ้าง แต่อย่าไปบอกซินนะว่าผมแอบอ่านฟิคนัทซินด้วย อ่านเองแล้วหน้าแดงเองครับ คือบางอย่างมันก็เกินความคาดหมายไปนิดนะ อย่างเช่น..

 ซินออนท๊อป

เอ่อ... ไม่พูดแล้วครับ เดี๋ยวมีเด็กอายุต่ำกว่าสิบห้าอ่าน ฮ่าๆ แต่ไอ้ที่บ่นว่ายอมนิดๆหน่อยๆน่ะ ไม่เห็นยอมเท่าไหร่เลย ผมว่าตอนแรกๆซินยังยอมให้ผมจูบมากกว่านี้เลย เดี๋ยวนี้รู้ทันแล้วไงครับ ไม่เคยยอมให้สร้างรอยอะไรเลย มาร์กนิดนึงก็บ่นเป็นหมีกินผึ้งแล้ว แต่กับเรื่องอื่น... ผมว่าซินก็ยอม

สังเกตได้จากเมื่ออาทิตย์ก่อน ซินยอมให้ผมอุ้มไปไหนมาไหนในบ้านได้ทั้งวัน แต่วันที่สองก็ดื้อมาทำงานทั้งที่ตัวเองยังเดินแปลกๆอยู่ มาถึงทุกคนก็ถามครับว่าซินไปโดนอะไรมาทำไมถึงเดินแปลกขนาดนั้น ตาหวานๆนั่นปรายตามามองผมอย่างโกรธๆแล้วหันไปยิ้มแป้นกับพนักงานก่อนจะตอบว่า ‘ลื่นล้มในอ่างอาบน้ำ’ มุกเดิมๆที่เอามาใช้ก็ยังมีคนเชื่อครับ คราวก่อนนั้นก็ทีนึงแล้ว สะดุดสบู่อะไรหายหน้าหายตาไปตั้งหลายวัน สบู่มันคงก้อนใหญ่มากสินะถึงเจ็บขนาดนั้น

“น้องซินที่ระ อ๊ะ อ๊ะ~ ซอรี่ คือจะบอกว่าไม่ซ้อมแล้ว เอ่อ ซอรี่ซอรี่ซอรี่”พี่แสตมป์ส่ายหัวแล้วยกมือโบกไปโบกมา ผมลุกขึ้นนั่งอย่างเดิมแล้วยิ้มให้พี่แสตมป์

“ไม่มีอะไรนี่ครับ”

“เออไม่มี ตอนนี้มันก็ไม่มีแล้วสิวะ เมื่อกี๊น่ะเต็มสองตา เอาเถอะๆ ไม่ขัดจังหวะสวีท”

“สวีทบ้าไรพี่แตมป์ เปล่าซะหน่อย”ซินพูดหน้าแดงครับ หนังสือเล่มหนาถูกวางลงบนโต๊ะทันทีที่พี่แสตมป์มา พี่แสตมป์ทรุดตัวลงที่เก้าอี้แล้วเลิกคิ้วถามอย่างกวนๆ

“ไม่ได้สวีทเรอะ!? เหอะ! อมวัดทั้งประเทศมาพูดก็ไม่เชื่อ!”ซินเถียงกลับหน้าแดงๆ ผมลุกออกมาจากบริเวณนั้น ฮ้า~ ออกไปสูดอากาศด้านนอกหน่อยก็ดี

ไม่อยากขัดจังหวะคนรักน่ะครับ... ถึงซินจะพูดว่ารักผม แต่ผมก็ยังไม่อยากแยกคู่เค้าอยู่และครับ ผมก็ยังรู้นะ พี่แสตมป์น่ะมาก่อน...

จะว่ามาเฟียอย่างผมขี้น้อยใจก็ได้ครับ แต่มันก็น่าน้อยใจจริงๆนะ ซินกับพี่แสตมป์คบกันอยู่ ส่วนผมมาจากไหนไม่รู้อยู่ดีๆก็เป็นมือที่สามขัดจังหวะรักเค้าสองคนซะงั้น แต่สาบานได้ครับว่าวันนั้นที่สารภาพรักกับซิน ผมไม่ได้นึกถึงใครเลยนอกจากซินคนเดียว..

คิ้วบางขมวดเป็นปมเหมือนเห็นคู่หูที่ต้องอยู่ด้วยกันตลอดลุกหนีไปโดยไม่บอกกล่าว

“นัทไปไหนอ่ะพี่แตมป์?”

“เอ็งไม่รู้แล้วพี่จะรู้หรอ? เค้าไปเข้าห้องน้ำไรงี้เปล่า? ทำไมตอนเดินออกไปไม่ถามล่ะ เราก็สังเกตเค้าอยู่ตลอดไม่ใช่รึไง”แสตมป์ขมวดคิ้วตอบ

“ถ้าไปก็ต้องบอกดิ นี่ลุกไปเฉยๆไม่บอกอะไรเลยอ่ะ งอนอะไรอีกรึเปล่าเนี่ย”

“เออดี เริ่ด! งอนกันไปงอนกันมา ไหนว่าเคลียร์เรียบร้อยแล้วไงคุณซิน!!!”แสตมป์ตะคอกอย่างไม่ใส่อารมณ์แล้วหยิบหนังสือเล่มหนาของซินมาพลิกดู “เล่มนี้อ่านมานานแล้วไม่ใช่หรอ พี่จำได้”

“อือนานแล้ว พี่แสตมป์ช่วยคิดหน่อยสิว่านัทเป็นอะไร”

“ไม่อยากขัดเวลาสวีทของพี่กับเอ็งมั้ง ฮ่าๆ ล้อเล่นนะ พี่ไม่รู้ว่ะ ก็เอ็งรักกาน ข้าม่ายเกี่ยว เอ็งจาอาวข้าไปเกี่ยวด้วยเพื่อ!?”

“ไม่อยากขัดเวลาสวีทหรอ... เฮ้ยนึกออกละ!”ซินดีดนิ้วเปาะแล้วขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม

“อะไรล่ะ นี่อย่าบอกนะว่านัทยังไม่รู้เรื่องที่เอ็งชอบโมเมว่าพี่เป็นแฟนเอ็งน่ะ”แสตมป์เงยหน้าจากหนังสือมาถาม ซินยิ้มแหยแล้วพยักหน้าลงเบาๆ

“อุวะ! ให้มันได้อย่างนี้สิ ลืมเรื่องนี่ไปได้ไง?”

“ก็วันนั้น... มันก็ลืมทุกอย่างเลยอ่ะ! ก็คิดออกแต่เรื่องนัทคนเดียว... แหะแหะ”ซินหัวเราะแห้ง แสตมป์วางหนังสือลงฉับแล้วขมวดคิ้วแน่นเป็นปมใส่ซินแทน

“นี่เค้าไม่น้อยใจจนโดดตึกตายไปแล้วหรอซินเอ๊ยยยยย”

“ไม่หรอก แต่... ไม่ดิ บ้า! พี่แตมป์อย่าพูดให้ซินคิดมากดิ”ซินหน้าง้ำลง

“เอาน่าๆ เดี๋ยวพี่เคลียร์ให้”แสตมป์ตบบ่าซินสองสามทีอย่างให้กำลังใจ ใบหน้าสวยมีรอยยิ้ม

“งั้นพี่แสตมป์ออกไปเคลียร์ให้ซินเลย ให้ตายเถอะลืมสนิทเลยคุณแฟน!!”

“ทีอย่างนี้มาเรียกคุณแฟน เดี๋ยวบวกเลย! ได้ครับคุณแฟน แต่คุณแฟนอย่าดันพี่แสตมป์สิครับ”แสตมป์จับขอบประตูแน่น ซินหยุดดันรุ่นพี่ร่วมสังกัด

“ก็เร็วๆสิ!”

“เออๆรู้แล้วๆ นั่งรออยู่ในนี้แหละ! คิดซะว่าจะง้อเค้ายังไง”พี่แสตมป์ตบศีรษะซินสองสามทีแล้วเดินออกไป

ผมลืมตามามองเสียงกุกกักๆจากประตู พี่แสตมป์ยิ้มให้ผมอย่างอบอุ่น ให้ตายเถอะ... แล้วอย่างนี้ผมจะรักซินต่อไปดีมั้ยนะ

ทั้งๆที่พี่แสตมป์ก็ออกจะเป็นคนดีขนาดนี้ เป็นพี่ชายที่ดีสำหรับผม เป็นคนรักที่อบอุ่นสำหรับซิน เป็นนักร้องที่น่ารักในสายตาแฟนคลับ และเป็นนักกีตาร์เทพๆในสายตาผมด้วย

“เป็นไงบ้างนัท”

“ไม่เป็นไรนี่ครับ สบายดี”ผมยิ้มจางๆตอบ

“เปล่า ไม่ได้หมายถึงร่างกาย หมายถึงหัวใจนะ เป็นไงบ้าง”พี่แสตมป์ชี้มาที่อกด้านซ้ายของผมแล้วถามเสียงนุ่ม

“เอ่อ...”

“จี๊ดนิดๆ เจ็บหน่อยๆ คิดจะเลิกรักซินเลยรึเปล่าล่ะ”

“...”

ทำไมพี่เค้าเดาแม่นขนาดนี้นะ..

“แต่พี่ว่านะ ถ้านัทเลิกรักซิน ซินมันต้องโวยวายๆใส่พี่แน่ๆ ฮ่าๆ”พี่แสตมป์หัวเราะร่าก่อนจะนิ่งแล้วยิ้มอบอุ่นให้ผมอีกครั้ง “เราน่ะ... โชคดีมากรู้มั้ย”

“คะ ครับ”

“พี่ก็รู้อยู่อ่ะนะว่าในสายตาซินน่ะ มันมีแต่นัทมาตั้งแต่แรก แต่ก็ยังหวังลมๆแล้งๆว่าซักวันนึงสายตาซินมันจะมีพี่บ้าง...”

“ตอนนี้สายตาซินก็มีพี่นี่ครับ”ผมแทรก พี่แสตมป์หันมายิ้มให้ผมอย่างมีคำถาม

“ก็มีแหละ... แต่เป็นสายตาที่มองมาแบบพี่ชายไง แต่สายตาที่ซินมองนัทน่ะ มันไม่ใช่สายตาแบบพี่ชายนะ มันเป็นสายตาแบบคนรัก มันเป็นสายตาแบบที่เรามองเค้ามาตลอดด้วยไงล่ะ”

ผมเงยหน้ามองพี่แสตมป์ที่เล่าเรื่องพร้อมรอยยิ้ม

“...จริงหรอครับ”

“เป็นเพราะเราสองคนอยู่ใกล้กันเกินไปเลยไม่รู้ว่าต่างคนต่างก็มองอีกคนในแววตาที่เปลี่ยนไป ทุกคนรู้ ทุกคนดูออกว่าเราสองคนรักกัน แต่เราสองคนก็ยังปิดความรู้สึกนี้ไว้แล้วโกหกตัวเองต่อไปว่าไม่ได้รักกัน พี่เองก็ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจทั้งนัท ทั้งซินและพี่ก็เชื่อว่าทุกคนก็ไม่เข้าใจเราสองคน...”

เสียงพี่แสตมป์ขาดหายไป ผมเงยหน้าไปมองพี่เค้าอีกครั้ง น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงมาตามใบหน้า ริมฝีปากพี่เค้ายังคงคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข

“ซินเค้ารักนัทมากนะ...”

“ครับ”

“พี่...”

“?”

“ความจริง นัทควรรู้มาตั้งนานแล้วแหละ... พี่น่ะ ไม่ได้เป็นแฟนกับซินหรอกนะ”

“ครับ? ว่าไงนะ?”

“ที่เคยบอกว่าเราคบกันน่ะ มันก็แค่กลลวงที่ซินพยายามทำให้นัทรู้สึกตัวเองว่ารักซินเท่านั้นแหละ แต่เราก็คบกันนะ ในฐานะพี่ชายกับน้องชายไงล่ะ เข้าใจใช่มั้ย... แววตาซินที่มองพี่น่ะ ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันมาจนวันนี้ ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย”

“ผม... ขอโทษครับพี่”

ผมไม่รู้ว่าทำไมผมต้องขอโทษพี่เค้า ผมเองก็ไม่เข้าใจ... เพียงแต่ผมรู้สึกว่าผมโชคดีเหลือเกิน... โชคดีที่ได้รู้จักกับพี่แสตมป์ โชคดีที่พี่แสตมป์ยอมให้ผมรัก...กับคนที่พี่แสตมป์เองก็รัก

“พี่สิต้องขอโทษนัท ขอโทษนะที่ทำให้เอ็งลำบากใจอยู่ตั้งหลายครั้ง แต่พี่เองก็รู้ตัวนะเว่ย... ได้เป็นแฟนในนามก็ยังโชคดีวะ”

พี่แสตมป์หัวเราะด้วยน้ำเสียงเจื่อนๆ

“ผมไม่รู้ว่าผมจะพูดยังไงดี ผมขอบคุณพี่มากนะครับ”

“ไม่เป็นไร ที่พี่ยอมน่ะ เพราะรู้หรอกว่ายังไงพี่ก็ไม่มีวันเปลี่ยนสายตาซินได้ ไม่มีวันที่จะเปลี่ยนความรู้สึกเอ็งสองคนได้ แล้วก็เชื่อ เชื่อว่านัทจะต้องดูแลซินได้ เชื่อว่านัทจะไม่ทำให้ซินเสียใจ เชื่อ...ว่าถ้าปล่อยให้เอ็งสองคนรักกันมันจะเป็นความรักที่สวยงามมากว่ายื้อให้ซินมารักพี่ และเชื่อที่สุดว่าพี่จะมีความสุขที่ได้เห็นเอ็งสองคนรักกัน”

“ผมจะทำให้ความเชื่อพี่เป็นจริงครับ...”

“ฝากซินด้วยนะ”พี่แสตมป์ยิ้มให้ผมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตา ผมยิ้มกลับด้วยใบหน้ามั่นใจ

“ครับพี่”

“คราวนี้ก็กลับไปหาซินได้แล้วไป... กังวลจนโดดตึกตายไปแล้วมั้ง”

“ไม่หรอกครับ ผมเชื่อว่าซินต้องรอผมด้วยรอยยิ้มอยู่แน่ๆ เพราะซินเค้าก็มั่นใจในตัวพี่ชายเค้าว่าพี่ชายเค้าต้องมาเคลียร์กับผมได้ดีมากๆแน่ๆ”

“ขอบใจที่ให้กำลังใจนะ”พี่แสตมป์โบกมือไปมาในเชิงไล่ผม

“แล้วพี่ไม่ไปด้วยกันหรอครับ?”

“ไปขัดจังหวะสวีทน่ะเหรอ ไม่ล่ะ ขออยู่ตรงนี้อีกซักพัก”

“ผมเชื่อว่าซักวันนึงพี่จะเจอคนที่เหมาะสมกับพี่นะ...”ผมยิ้มให้พี่เขา พี่แสตมป์ยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“พี่เองก็เชื่อ เพียงแต่คนๆนั้นจะไม่ได้ชื่อซินแน่ๆแหละ ไปเถอะไป พี่ว่าซินคงคิดมากจนหัวฟูละ หัวยิ่งฟูๆอยู่”

“ครับ โชคดีนะพี่แสตมป์ ผมกับซินยังเป็นกำลังใจให้เสมอนะครับ”ผมเดินออกมาด้วยรอยยิ้ม พอถึงหน้าห้องซ่อมก็ปั้นหน้านิ่งแล้วผลักประตูเข้าห้องซ้อมไป

ซินหัวฟูกว่าเดิมจริงๆครับ พี่แสตมป์เค้าน่าจะไปเป็นหมอดูนะ ซินหันมามองผมแล้วยิ้มกว้างครับ รางบางๆนั่นรีบย้ายตัวมาอยู่หน้าผม

“นัท!!”

ผมแกล้งทำหน้านิ่งแล้วเดินผ่านซินไปนั่งบนโซฟา ผมแอบเห็นซินทำหน้าบึ้งแล้วบ่นหงุงหงิงๆกับตัวเอง คาดว่าน่าจะบ่นพี่แสตมป์ล่ะมั้งครับ ผมหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่านอย่างไม่สนใจเพื่อรอดูปฏิกิริยาของคนเจ้าแผนการต่อไป

สัมผัสอุ่นๆโอบรอบคอผมพร้อมริมฝีปากนุ่มๆนั่นกดลงที่แก้มผมหนักๆ เดี๋ยวนี้หัดง้อด้วยวิธีนี้แล้วหรอนี่? แฟนใครนะพัฒนาการดีจริงๆ

“โกรธซินหรอ?”

เสียงหวานเอ่ยอย่างอ้อนๆ เคยคิดที่จะโกรธแว้บแรกที่พี่แสตมป์พูดครับ แต่เห็นหน้าพี่แสตมป์แล้วเกิดอาการโกรธไม่ลง พระเอกของเรื่องนี้จริงๆควรจะเป็นพี่แสตมป์ด้วยซ้ำไปครับ

แต่อย่าเอานาง(นาย)เอกไปนะครับ ผมหวง ฮ่าๆๆ

“นี่... พูดกับซินหน่อยสิ โกรธซินหรอ”

“...ไม่โกรธ”

“ไม่เชื่ออ่ะ ถ้านัทไม่โกรธนัทไม่เดินผ่านซินไปอย่างงี้หรอก พี่แตมป์พูดว่าไรบ้างอ่ะ ทำไมนัทถึงโกรธซินอ่ะ ไม่น่าให้พี่แสตมป์ไปพูดเลยจริงๆ”

“คิดหรอว่าตัวเองจะกล้าพูดน่ะ”

รู้สึกว่าขอบคุณตัวเองที่เกิดมาหน้านิ่งจริงๆครับ มันใช้ได้ผลเลยแหละให้ชั่วโมงนี้ หมายถึง... จนกว่าที่ผมจะหาเศษหาเลยกับคนที่โอบรอบคอจนพอใจล่ะนะ J

“...ไม่คิดอ่ะ นัทโกรธซินหรอ อือ... ซินขอโทษนะ นะนะ ให้ซินทำอะไรซินก็ยอมนะ นะครับนัทนะ มาเฟียหายโกรธนะ“

นั่นแหละครับคำที่รอฟัง

“ทำอะไรก็ยอมงั้นหรอ?”ผมทวนคำอีกครั้ง ซินนิ่งไปพักนึงแล้วพยักหน้า

“อือ...”

ตอบเสียงอ่อยครับ คงรู้แล้วล่ะสิว่าตัวเองพลาด แต่ครั้งนี้... ไม่ใช่แค่คิสมาร์กอย่างที่เคยทำแน่ๆล่ะ

“งั้นพรุ่งนี้เตรียมตัวไม่ต้องมาทำงานได้เลย”ผมกระโดดข้ามเบาะโซฟาไปแล้วรั้งอีกคนเข้ามาในอ้อมกอด

“นัทแกล้งซินหรอ!?”เสียงหวานตะโกน ซินดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดผม แต่หวังไปเถอะ!

“อือ แฟร์ๆ หายกัน”

“แฟร์หรอ นัทเยอะแล้วนะ!”

“เยอะอะไร คืนนี้เตรียมตัวไว้ให้ดีเลย พรุ่งนี้คุณลุกไม่ขึ้นแน่ซิน”

“ไม่นะ ไม่ๆ พรุ่งนี้ซินต้อง ...ต้อง ต้องอะไรดีอ่ะ”

“พรุ่งนี้ไม่มีงานอย่ามั่วน่ะ ส่วนห้องซ้อมก็ปล่อยให้พี่แสตมป์ใช้ไป ว่างเลย”

“ม๊ายยยยยยยย! นัทเจ้าเล่ห์อ่ะ!!”

“หลงกลเองทำไมล่ะ!”

“ก็เห็นเข้ามาหน้านิ่งๆอย่างนั้นก็คิดว่าจะโกรธอ่ะ แถมพูดด้วยยังไม่ยอมพูดด้วยอีก”

“ก็ทำให้คนแถวนี้รู้ซะบ้าง โดนหลอกมันเจ็บนะ!”

“นัทเจ็บแค่ใจ แป๊บเดียวก็หายอ่ะ!”

“ไม่เจ็บหรอก เดี๋ยวก็ชินแล้ว ฮ่าๆ”

“ไม่! ก็ยังเจ็บอยู่ดีอ่ะ ไม่เอาๆ ถอนคำพูด นัทนิสัยไม่ดี เจ้าเล่ห์ที่สุด!”

“นิสัยไม่ดีแล้วรักมั้ยครับ”ร่างบางในอ้อมกอดผมหยุดดิ้นทันที

“...”

“รักป่ะรักป่ะ”ผมยังรุกต่อครับ ซินจิ๊ปากเบาๆอย่างขัดใจ

“...เออ รัก!”ซินกระชากเสียงตอบแล้วบ่นเสียงเบา “เล่นมุกนี้ก็จอดสิ”

“งั้นยอมผมซะดีๆ คืนนี้คุณไม่รอดแน่ๆ”

“แงงงงงงง ไม่เอาได้มั้ยอ่ะ! ถอนคำพูดแล้วอ่ะ”

“ไม่อนุญาตให้ถอน! แต่ถึงถอนคืนนี้ซินก็ไม่รอดอยู่ดี”ผมหัวเราะร่า ฮ้า~ คืนนี้ผมต้องฝันดีแน่เลยอ่ะ J

**********************************

สวัสดีค่ะ

ครั้งที่แล้ว.. อู้ตอบคอมเม้นท์ไป

แต่ชอบกันใช่มั้ยคะ เอิ๊กกกกกกกกกก > <

ครั้งที่แล้วพี่ซิน ครั้งนี้พี่นัท

เป็นการแต่งที่ แม่*จะม่าก็ไม่ม่า 5555

แต่ชอบเน้ออออออ พี่แสตมป์พระเอกสวดๆ > <

รักเลยคนนี้ > <

ไม่มีใครอยากให้ข้าวเปลี่ยนคู่บ้างเร้ออออ

เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกก ~

หลังจากที่อู้ค่ะ ครั้งที่เราจะตอบคอมเม้นท์ให้ยาวกว่าฟิคเหมือนที่แล้วมา xD

ลองไปเพสในเวิดดูละ หกหน้าถ้วนค่ะ 555555

/me ตั้งโต๊ะ เสิร์ฟน้ำตาลคนละแก้ว > <

เดียเดียลี่~

กรี๊ดยาวมากนะคะ 55555555555

เดียเขินใช่มั้ยคะ ข้าวจะบ้า

กว่าจะแต่งจบ กรี๊ดกับตัวเองวันละหลายๆรอบ

T________________T

แต่มันออกมาโอเคใช่ป่ะ *0*

,, พี่ซินติดมาหรอออออ

ไม่ได้เป็นอยู่แล้วหรอ * *

/me หลบรองเท้าแฟนคลับ

เดียเปิดเทอมแล้วเราไม่ค่อยได้สนทนาพาทีกันเหมือนเมื่อก่อน~

และรร.ข้าว ยังเลื่อนอยู่เลยค่ะ เปิดหกธันวาอ่ะ ! /me ประสาทเสีย T^T

คิดถึงน้องสาววววว <3<3

พี่ลรซกล. เริ่มสั้นเหมือนเดิม 5555

วาบหวิว ? เอิ๊กกกกกกกกกกก

พี่รัก(ชื่อใหม่)พิมพ์ซะข้าวอ่านแล้วหน้าร้อนเลยอ่ะ U U

ผู้ชายผมยาวและหน้าสวยเราจะชอบเป็นพิเศษ > <

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก xD

ข้าวไม่ได้เป็นสาววายนะเออ~~ (ยังจะแก้ตัว)

ม.พี่รักคือมธ.ป่ะป่ะ อยู่ปทุมอ่ะะ? ข้าวอยากเข้ามากเลยนะ U U

,, มี 40 ตอนถ้วน ไม่นับสเปเชียลพาร์ทหลังจากนี้และอินโทร

สเปเชียลพาร์ทมีกี่ตอนตอบไม่ได้ ยังไม่ได้แต่ง 5555

ลอยกระทงข้างบ้าน -////////////////////////////-

สามก้าวแล้วเอากระทงไปลอยเลย 555555 ขี้เกียจออกจากบ้าน

พี่รักล่ะคะลอยแถวไหน? บ้านน้ำลดยังเอ่ย?

คุณบิ๊เก้

เปลี่ยนชื่อคนอื่นไปเรื่อยๆ ;P

เอ็นซีโอเคมั้ยคะ ? U U ไม่มั่นใจเลยอ่ะ

อั๊ยยะ ! สนใจอ่านฟิคเรื่องก่อนๆของข้าวด้วยป่ะ

แต่งโน่ริทไว้ในบอร์ดโน่ริท ถ้าอยากจะขุดลิ้งมาให้

555555555555555555555 *โปรโมต*

คุณสกาย-ไอ

เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

/me เสิร์ฟน้ำตาลอีกแก้ว

เอาความหวานไปเอาเลือดกลับมาค่ะ 55555

คำพูดแต่ละคำมันยาวใช่มั้ยคะ อ่านยาก 555

พี่ตั๊ก

ยังไม่จบนะ 55555 มีสี่สิบตอนล่ะ xD

ตอบเม้นท์ยาวมากและวันนี้จะยาวเป็นพิเศษ

อยู่ในช่วงน้ำท่วมไม่ได้พูดคุยกับใครค่ะ

เลยเอามาลงในบล็อก 55555555555

หวานน้อยเหรอออออออออออออออออ

/me เสริ์ฟน้ำตาล เอาน้ำตาลไปก่อน

หวานได้แค่นี้ล่ะค่ะ 5555555555555

พี่ฮิว

/me อ้าแขนให้กอด

ห้ามไปกอดพี่นัทน้าาาาาา~ หวง-3-

เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกก > <

/me โดนนางฟ้าถีบ

พี่ฮิวปลื้มข้าวก็ปลื้มมมม > <

,,พี่นัทเหมือนเด็กหรอ T T

ข้าวลืมคืปคาแรกเตอร์พี่นัทอีกแล้วสินะ U U

พี่ซินติดมานานแล้วแหละแต่ไม่มีใครรู้ความรู้สึกพี่ซิน

/me พี่ซินถีบ

ช่วงนี้ก็หวานแบบจัดเต็มนะ เพราะหวานเป็นแค่นี้

5555555555555555

พี่ตั๊ฟ

มอบโล่ความพยายามขั้นสูงให้ค่ะ 555555

เจ้รออ่านเรื่อยๆ น้องจะมีสเปเชียลเรื่อยๆ

55555555555555555555555

ข้าวลองคลุมดำในไอโฟนละ ไม่เห็นจริงด้วย -3-

แต่กลัวบางคนเค้าไม่อ่านเอ็นซีกันไง(มีเหรอ?)

ก็แบบ เผื่อๆไว้ก่อน กลัวโดนลบด้วย 5555

เห็นภาพชัดแจ๋ว ภาพตอนไหนหรอคะ? (ส่งสายตาวิบวับ)

รวมเล่มไม่รู้ ไม่มีการตัดสินใจใดๆทั้งสิ้น 5555

คู่อื่นบ้างไม่ได้เรอะ -..- ข้าวยังมีคู่อื่นอยากแต่งตั้งเยอะะะะะะะะ

5555555555555555555

พี่เมซ

ขอบคุณที่คอมเม้นท์ค่ะ > <

ตามมาสิบตอนไล่อ่านครบทุกตอนรึยังเอ่ย ไล่อ่านในแอชีฟแถบซ้ายนะคะ~

ไม่รีบจบค่ะแต่จะจบแล้ว 555555555

มีสเปเชียลพาร์ทให้หวานๆแน่นอนค่ะพี่เมซ

ติดตามในบล็อกนี้นี่แหละ > <

พี่เมซเรียนมหิดลหรอ?!

ตายละะะะะะะะะะะะะ !! คณะอะไร (/me ยื่นไมค์จ่อปาก)

ข้าวอยากเข้าเภสัชมหิดลมากๆ *0*

น่าเข้ามั้ยยยย > < อยากมากกกกอ่ะ > <

คุณโลมา

ไรท์เตอร์ (/me ยืดอกปลื้มใจ) เรียกข้าวก๊ด๊ายยย > <

หวานมากกกกกกกกกกกกกกกก

ระวังเป็นเบาหวานนะ

ด้วยความปรารถนาดีจากข้าวเอง ;p

(หยอกกเล่นเพราะเป็นห่วง > <)

คุณไม่มีชื่อ

งงมากทำไมไม่ใส่ชื่อ /me ยื่นไมค์จ่อปากถาม

555555555

คาดว่าน่าจะมารอบเดียวแล้วไป 5555

แต่งแล้วหัวใจจะวายเหมือนกัน ;p

(ชอบลอกเลี่ยนแบบ)

แป้ง

เริ่มไม่มีคุณ 555555

พี่นัทรักพี่นัทเลยจูบบ่อย <3

ความจริงมาจูบข้าวแทนก็ได้เนอะ 5555

/me พี่ซินถีบอีกรอบ

ฉากหวานข้าวจัดเต็มมาก

เพราะตอนดราม่าโดนว่ามาเยอะว่าหวานซะที

55555555555555555

,, เส้นบางๆเฉลยแล้วนะคะ :D

รู้ใช่เปล่า ไม่ใช่ความรู้สึกพี่ซิน เลยไม่สามารถบอกได้ว่านี่คือเส้นบางๆได้ขาดออกไปแล้ว :D

ถ้าแป้งอยากให้แสตมป์กะโฟมคบกัน

โฟมจะเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉามาก

เพราะพี่ซินก็รัก พี่นัทก็เคยเป็นแฟนด้วย พี่แสตมป์ยังจะชอบอีก

ไม่ให้ๆ พี่แสตมป์ต้องคู่กับข้าว 555555

/me แฟนตัวจริงพี่แสตมป์ถีบ

คุณฟ้า

แต่หวานได้แค่นี้นะ ถ้าจะเรียกร้องให้หวานกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

คาดว่าตอนอ่านคงต้องกินน้ำตาลไปด้วยอย่างนั้นถึงจะหวาน

5555555555555555555

โอยๆ ฟ้าเปิดเทอมแล้วน่าอิจฉา U U

ของข้าวยังปิดเทอมอยู่เลย -0- ข้าวก็ม.ปลาย เฮ่ !

พี่ยุ้ยยยย

นางฟ้าของมาเฟีย

มาเฟียของนางฟ้า

เอิ๊กกกกกกกกกกกกกก > <

พี่ยุ้ยเขินนนนน ข้าวเขินนนนนนนน

>///////////////////////<

น่ารักทุกตอนนะเดี๋ยวนี้(ชมตัวเอง)

,, พี่ยุ้ยลงทุนอีกละ 555555

แต่หวานอีกไม่กี่ตอนจะจบแล้วนะ

(พูดให้ซึ้ง 555555555)

พี่ซาวาร่า

เมื่อก่อนใช้ยูสซาร่าป่ะป่ะ

อย่าเปลี่ยนจิข้าวจำไม่ได้ 555555

ถ้าไม่ใช่ก็ขอโทษค่ะ U U

ข้าวก็ซาดิสต์และโรคจิตนะ

ไม่งั้นคงไม่เดี๋ยวดราม่าเดี๋ยวโรแมนซ์อย่างงี้

5555555555555

มดกัด ! /me ช่วยเอามดใส่พี่ซาว่าร่าเพิ่ม xD

พี่เจี๊ยบกวีวัชชิระ

อ่านถูกมั้ยคะ U U

น้องหนูข้าวว > < โออออ ให้ความรู้สึกดีมาก 555

เปิดหกธนวานู่นเลยค่ะ อาเมนนน U U

,,กรีดร้องเพราะอ่านชื่อพี่ไม่เป็น 55555

น่ารักเนอะะะะะะ ><  <<--- หมายถึงคนแต่ง xD

*เกรียน*

พี่จุ๊จุ๊

แต่งต่อค่ะ แต่งเรื่องนี้ต่อ 555555

ไม่แต่งต่อแล้วค่ะ :D แต่จะเป็นพวกวันชอตไรงี้แทน

คู่เดิม เพิ่มคู่อื่นบ้างให้ไม่เบื่อ~

เนอะเนอะะะะะ อย่าพึ่งหายไปเนอะ U U

พี่ปลื้มเฮอันฉันรักเธอ

หึหึ /me หัวเราะชั่วร้าย

ข้าวไล่อ่านคอมเม้นท์พี่ปลื้มหมดแล้วนะ

/me ปาดเหงื่อ

พี่เม้นท์ตั้งแต่ตอนที่เท่าไหร่อ่ะ 555555

เป็นตัวตนจริงๆของพี่นัท เอ๊ะๆหมายความว่าไงคะ

5555555555555555555555555

พี่หายไปไหนมาาา คิดถึง <3

,, ไม่รู้จะคุยอะไรกับพี่ดี เพราะแอบงอนลึกๆ -^-

หายไปไหนไม่เคยจะบอกปล่อยให้น้องอัพฟิครอ

555555555555555555555555

แต่พี่ปลื้มชอบข้าวก็ปลื๊มปลื้มนะ > < อิอิ

พี่รักนก

พี่หายไปนานเสียจนข้าวชอกช้ำใจ

คิดว่าจะเลิกอ่านซะแล้ว U U

ข้าวอัพไวเพราะมันปิดเทอมนี่ล่ะสิคะ

น้ำท่วมออกไปไหนไม่ได้ สิงอยู่กับคอมนี่ล่ะ

5555555555555555

พี่วินวิน

เฮือกกกกกก ตกใจประโยคแรก 5555

ไม่เป็นไรค่ะไม่เป็นไร~

งานสำคัญกว่าฟิคข้าวอยู่แล้ว > <

แค่ยังไม่ลืมฟิคข้าวก็โอแล้วค่ะ ! :D

โอ๊ะข้าวเขียนดีจริงหรอ ปลื้มนะ

-//////////////////////////////////-

งั้นเดี๋ยวจะไปบอกแม่ว่าอนาคตหนูจะไปเป็นคู่แข่งทมยันตี

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก xD

/me กราบขอโทษนักเขียนในดวงใจงามๆ

น่าแปลกที่ข้าวแต่งยิ่งแอนตี้ซกล. (โม้)

ยิ่งแต่งยิ่งรักเหมือนกันค่ะ > <

พี่วินวินอ่านสามรอบ ! O.o โอเอ็มจี

คือจะบอกว่า ถ้าเจอคำผิดบอกด้วยได้นะคะ

เดี๋ยวจะเร่งรีบรุดไปแก้ไขให้ในทันได :D

ข้าวยังไม่เคยเจอซกล.เลยเหอะอยากจะบอก

ดวงไม่สมพงษ์ค่ะ 5555555555555555

อิจฉาพี่วินวินจะได้ไปด้วยอ่ะ -0-

ฝากถ่ายชอตจิ้นมาฝากข้าวด้วยค่ะ > <

ยังไม่เปิดค่ะ โรงเรียนข้าวริมคลองประปา 55555

พี่วินวินทำงานแถวสาทรหรอ

เป็นไปได้มั้ยว่าเราอาจจะเคยเดินสวนกัน *0*

คือข้าวชอบไปนั่งกินนอนกินแถวนั้นบ่อย

ตึกเอ็มไพร์ทาวเวอร์อ่ะค่ะ ไปบ่อย :D

ขอบคุณที่ให้กำลังใจค่ะ พี่วินวินเองก็เหมือนกันนะ > <

ข้าวมีอะไรมาให้เล่น ! ไม่ใช่เกม

เราอยากทำเทรนด์ทวิตเตอร์~

ให้โพสต์ #factofthisfiction

ความจริงของฟิคนี้ อ่ะงงงง

คือข้าวว่างค่ะไม่มีอะไรทำ U U

ปิดเทอมแล้วจิตว่างมากๆ T_____T

เลยอยากให้ทุกคนลองมาจับผิดฟิคนี้

รวมถึงทุกอย่างเลย ในบล็อก คนคอมเม้นท์

ตัวข้าว แบล็กกราวน์ อะไรก็ได้ ! :D

เช่นๆ

----> ฟิคเรื่องนี้ไม่ค่อยคีปคาแรกเตอร์นัทซิน ถ้าเปลี่ยนนัทซินเป็นโน่ริทจะใช่เลย #factofthisfiction

-แก้ตัว- สาวกโน่ริทลองเปลี่ยนดูได้ค่ะ 55555 ไม่รู้เหมือนกัน

ด้วยความที่แต่งฟิคโน่ริทเยอะ(หรอ?) ข้าวเองจะคีปคาแรกเตอร์โน่ริทได้มากกว่า

ทั้งๆที่ดูวิดิโอซกล.เยอะนะ แต่คีปไม่ติดซักที 55555 มันก็จะหลุดบ้างอะไรบ้าง

55555555 U U *แฉตัวเอง*

----> ไรท์เตอร์ชอบอัพฟิคตอนห้าทุ่ม และอัพทุกหนึ่งอาทิตย์ #factofthisfiction

-แก้ตัว- มันคือสิ่งที่พี่หลงรักซิงกูลาร์จับผิดข้าวได้ เราก็ลอกมาซะ 5555

----> ธีมอันแรกของบล็อกข้าวเป็นลายสีชมพูน้ำตาล #factofthisfiction

-แก้ตัว-แล้วก็โดนบ่นมาเยอะว่าอ่านไม่ออก เลยต้องเปลี่ยน 55555

----> ฟิคเรื่องนี้เคยลงเด็กดีมาก่อนแล้วค่อยย้ายมาลงบล็อกเอ็กซ์ทีน#factofthisfiction

อ้า~ อย่างงี้เป็นต้น ลองโพสต์ไว้เลยนะ อยากรู้ว่าใครจะจับผิดฟิคนี้ได้บ้าง 5555

จะมีคนเล่นกับข้าวมั้ยเนี่ย U___U

อย่าลืมใส่ #factofthisfiction ต่อท้ายนะ แนวดี ;p

แค่อ่านที่ข้าวเวิ่นเว้อตอบคอมเม้นท์ก็ช็อคละ 55555555

ไม่เป็นไรค่ะ เรามีอะไรมาพูดเยอะทีเดียว

อีกอย่าง สำหรับคนที่คิดว่าแฟคออฟดิสฟิคชันปัญญาอ่อน

คือมีเรื่องมีสาระให้ช่วยอีกเช่นกัน

>> http://www.ocsc.go.th/ocsccms/uploads/File/exam/EX49_M6_math.pdf

การบ้านปิดเทอมข้าวเองค่ะ ! Y^Y

ทีนี้คือเกิดปัญญา อ่อนคณิตศาสตร์อย่างแรง

แล้วยี่สิบคะแนนข้าวจะหายไปดื้อๆหรอ ไม่นะ TT

แค่นี้เกรดสี่ข้าวก็ไปแล้ว ฝากพี่ๆน้องๆ ช่วยกันทำแล้วเอามาสอนข้าวด้วยค่ะ U U

สอนข้าวด้วยนะ 555555555

เพราะจนปัญญาจริงๆ จะให้เพื่อนช่วย เพื่อนเค้าก็มีของเค้า - -^

T_______________________T

รบกวนด้วยนะคะ U U

คือไม่รู้จะให้ใครช่วยดี เห็นในนี้ดูมีความรู้กันทั้งนั้น -..-

ดูเราโง่ (แต่เราก็โง่จริง เอิ๊กกกกกก) ก็เลยอยากให้ช่วยสอนข้าวหน่อย *0*

เฮ้ยมันเยอะมากอ่ะ นั่งพิมพ์คนเดียวเป็นชม.!

ลาล่ะค่ะ

สวัสดี ฝันดีราตรีสวัสดิ์ :D

ข้าวผู้ตกระกำลำบาก T^T

 อีดิทเพิ่มเมื่อวันพุธ

ความผิดข้าวเองงงงง T^T

คือเครื่องมันค้างเลยลืมดูว่าตอนที่เท่าไหร่

ทำให้ความผูกพันธ์ขึ้น 39 กลายเป็นรูปตอน 38 เยี่ยงนี้แล

ข้าวแก้แล้วนะพี่รัก >w<